Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΩΣ ΚΟΣΜΙΚΟ ΘΕΪΚΟ UPDATE ΤΟΥ ΝΟΟΣ ΚΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΡΚΤΗ ΤΟΥ SAFE MODE!

Η Θεία Λειτουργία δεν αποτελεί μια απλή θρησκευτική τελετουργία, αλλά ένα βαθύτατο πνευματικό Θείο Update που αποσκοπεί στην αποκατάσταση της αρχικής λειτουργίας του νου μας!

Μετά την Πτώση, ο άνθρωπος εγκλωβίστηκε σε μια κατάσταση πνευματικής ασφάλειας (Safe Mode), όπου ο εγκέφαλος λειτουργεί περιορισμένα, εστιάζοντας μόνο στην επιβίωση και την αυτοπροστασία του εγώ!

Αυτή η κατάσταση νεκρώνει την πνευματική ζωή και καθιστά τον άνθρωπο ζωντανό νεκρό, δέσμιο των παθών που οι Πατέρες ονομάζουν πάθη της ψυχής. Η Λειτουργία έρχεται να εγκαταστήσει το Λογισμικό της Χάριτος και να μας επαναφέρει στην κατάσταση του Υιού του Θεού!

Η πορεία της ανάτασης χωρίζεται σε στάδια που αναδομούν τον εσωτερικό μας κόσμο

1. Η Ευλογημένη Βασιλεία και η Άρση του Περιορισμού: Με την εκφώνηση «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός…», ο ιερέας δίνει το έναυσμα για την έξοδο από το Safe Mode! Είναι η στιγμή που ο νους καλείται να υπερβεί τη γραμμική λογική και να συνδεθεί με την Αιωνιότητα!

Ο Χριστός, μέσω της θυσίας Του και του λυτρωτικού «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς», άνοιξε ξανά τη θύρα της επικοινωνίας που είχε κλείσει η Πτώση!

Χωρίς τη Θεία Χάρη, ο άνθρωπος παραμένει ανήμπορος να ξεπεράσει τις βαθιά ριζωμένες αδυναμίες του, καθώς με τις δικές του μόνο δυνάμεις αδυνατεί να θεραπευτεί πλήρως.

2. Ο Ψαλμικός Συγχρονισμός και τα Ημισφαίρια της Ψυχής: Κατά τη Λειτουργία των Κατηχουμένων, οι δύο ψάλτες δρουν ως τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου μας! Ο δεξιός ψάλτης εκφράζει την υπέρβαση και τη θεία έμπνευση, ενώ ο αριστερός την τάξη και τον λόγο. Αυτή η ιερή εναλλαγή εξισορροπεί τη νευρολογική μας δραστηριότητα, προετοιμάζοντας τον νου για τον Φωτισμό.

Ο Ψαλμός 50 μας υπενθυμίζει: «καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου» Είναι η προσευχή για την επανεκκίνηση του συστήματός μας από τη Χάρη του Θεού, η οποία είναι η μόνη μεταμορφωτική δύναμη που θεραπεύει τις πληγές.

3. Το Θαβώρ και η Κατάρρευση του Ψεύδους: Στο αποκορύφωμα της Λειτουργίας, η ψυχή φτάνει στο δικό της Όρος Θαβώρ. Ο Χριστός άνοιξε εκεί τον δρόμο, δείχνοντας ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος να ακτινοβολεί το Άκτιστο Φως!

 Όταν η Χάρις πλημμυρίζει τον νου, τότε η φωνή «Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν» διαλύει κάθε ψευδές μοτίβο. Οι εχθροί του Θεού, δηλαδή τα πάθη και οι αυταπάτες του Safe Mode, διασκορπίζονται και φυγαδεύονται από το πρόσωπο της γης! Όπως διδάσκει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, με τη Χάρη του Χριστού ο άνθρωπος μπορεί να γίνει βασιλιάς πάνω στα πάθη του.

4. Η Συνέργεια και η Ανοιχτή Θύρα: Παρά την ανθρώπινη αδυναμία, ο Χριστός κρατά την πόρτα συνεχώς ανοιχτή. Η Χάρις Του ενεργοποιείται μέσω της ταπεινής προσευχής και της συνέργειας, όπου ο άνθρωπος αγωνίζεται με προσοχή και ο Θεός δίνει τη μεταμόρφωση.

Η Θεία Λειτουργία αποκαθιστά τη συχνότητα της επικοινωνίας μας, επιτρέποντάς μας να πούμε αληθινά «Ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμεν»!

Μόνο έτσι η ύπαρξη μας παύει να είναι μια άκαμπτη σειρά γεγονότων και γίνεται ένας ζωντανός διάλογος με το Άπειρο, ελεύθερη από τον θάνατο και την ύβρη!

*

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΙΣ ΤΟΥ ΝΟΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚ ΤΗΣ ΕΙΡΚΤΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΕΞΟΔΟΣ

Η Θεία Λειτουργία ουχί απλή τις τελετή εστιν, αλλά βαθύτατον πνευματικόν Θείον Update όπερ την θείαν λειτουργίαν του νοός ημών αποκαθιστά. Μετά την Πτώσιν, ο άνθρωπος εν καταστάσει πνευματικής ασφαλείας εισήλθεν, όπου ο νους περιορισμένως λειτουργεί. Αύτη η κατάσταση νεκροί την πνευματικήν ζωήν και ποιεί τον άνθρωπον ζωντανόν νεκρόν, δέσμιον των παθών άτινα οι Πατέρες πάθη της ψυχής ονομάζουσιν. Η Λειτουργία έρχεται λύσαι τα δεσμά ταύτα και επαναγαγείν ημάς εις την του Υιού του Θεού κατάστασιν.

Η πορεία της ανάτασης εις στάδια διαιρείται:

1. Η Ευλογημένη Βασιλεία και η του Περιορισμού Άρσις: Διά της εκφωνήσεως «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός…», ο ιερεύς το σύνθημα δίδωσι προς την εκ του Safe Mode έξοδον. Ο Χριστός, διά της θυσίας Αυτού και του λυτρωτικού «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς», ήνοιξε πάλιν την θύραν της επικοινωνίας. Άνευ της Θείας Χάριτος, ο άνθρωπος ανίσχυρος μένει νικήσαι τας αδυναμίας αυτού, ότι μόνος αδυνατεί τελείως θεραπευθήναι.

2. Ο Ψαλμικός Συγχρονισμός και τα Ημισφαίρια της Ψυχής: Εν τη Λειτουργία, οι δύο ψάλται ως τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου λειτουργούσι. Ο μεν δεξιός την θείαν έμπνευσιν εκφράζει, ο δε αριστερός την τάξιν και τον λόγον. Η ιερά αύτη εναλλαγή εξισορροπεί την νευρολογικήν δραστηριότητα. Ο Ψαλμός 50 λέγει: «καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός». Έστιν η δέησις διά την ανακαίνισιν του συστήματος ημών υπό της Χάριτος, ήτις μόνη δύναμις μεταμορφωτική εστι.

3. Το Θαβώρ και η του Ψεύδους Κατάρρευσις: Εν τω αποκορυφώματι της Λειτουργίας, η ψυχή εις το ίδιον Όρος Θαβώρ αφικνείται. Ο Χριστός εκεί την οδόν ήνοιξε, δεικνύων ότι ο άνθρωπος πέπλασται ακτινοβολείν το Άκτιστον Φως. Ότε η Χάρις τον νούν πλημμυρεί, τότε η φωνή «Ἀνάστα, ὁ Θεός» διαλύει πάν ψευδές πρότυπον.  Οι εχθροί του Θεού, τα πάθη και αι πλάναι, διασκορπίζονται.  Κατά τον Άγιον Ισαάκ τον Σύρον, διά της Χάριτος ο άνθρωπος βασιλεύς των παθών γίγνεται.

4. Η Συνέργεια και η Ανοικτή Θύρα: Παρά την ανθρωπίνην ασθένειαν, ο Χριστός την θύραν αεί ανοικτήν τηρεί. Η Χάρις Αυτού διά της ταπεινής προσευχής και της συνέργειας ενεργοποιείται, όπου ο μεν άνθρωπος αγωνίζεται, ο δε Θεός την μεταμόρφωσιν δίδωσιν. Η Θεία Λειτουργία την συχνότητα της επικοινωνίας ημών αποκαθιστά. Μόνον ούτω η ύπαρξις ημών παύει οδός άκαμπτος ούσα και ζων διάλογος μετά του Απείρου γίγνεται.