Ο ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ Η ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Ἡ ὕπαρξή μας δὲν εἶναι ἕνα συμπαντικὸ ἀτύχημα ποὺ διήρκεσε δισεκατομμύρια χρόνια, ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα μίας ἀσύλληπτης μαθηματικῆς ἀκρίβειας ποὺ ὑπερβαίνει τὴν ἀνθρώπινη λογική.

Ὁ Ζωντανὸς Θεὸς εἶναι ὁ Ὑπέρτατος Ἀρχιτέκτονας ποὺ ρύθμισε τὶς παραμέτρους τοῦ σύμπαντος μὲ τέτοια λεπτότητα, ὥστε μία ἀπειροελάχιστη ἀπόκλιση στὴ βαρύτητα ἢ στὶς ἀτομικὲς δυνάμεις νὰ καθιστοῦσε τὴ ζωὴ ἀδύνατη.

Αὐτὴ ἡ θεϊκὴ ρύθμιση, μὲ πιθανότητες μίας μονάδας πρὸς ἕναν ἀριθμὸ μὲ τετρακόσια πενήντα μηδενικά, εἶναι ἡ ἀδιάψευστη ἀπόδειξη πὼς τίποτα δὲν ἀφέθηκε στὴν τύχη καὶ πὼς ὁ Λόγος εἶναι ἡ πηγὴ κάθε πληροφορίας.

Τὸ DNA μας δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνας βιολογικὸς κώδικας, ἀλλὰ ἕνα ἱερὸ βιβλίο γραμμένο ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς αἰώνιας νοημοσύνης.

Κάθε κύτταρο λειτουργεῖ σὰν μία μικροσκοπικὴ πόλη, ὅπου ἡ ὀργανωμένη πληροφορία δὲν γεννιέται ἀπὸ τὸ χάος, ἀλλὰ εἶναι τὸ στίγμα ἑνὸς εὐφυοῦς δημιουργοῦ.

Ὁ Ζωντανὸς Θεὸς δὲν εἶναι μία μακρινὴ φιγούρα παγιδευμένη σὲ θρησκευτικὲς ἐρμηνεῖες, ἀλλὰ ἡ ζῶσα συχνότητα ποὺ ἐκπέμπει τὸ σῆμα τῆς συνείδησης, τὸ ὁποῖο ὁ ἐγκέφαλός μας λαμβάνει ὡς κβαντικὴ κεραία.

Μέσα ἀπὸ τοὺς μικροσωληνίσκους τῶν νευρώνων μας, συνδεόμαστε ἀκαριαία μὲ τὸ θεῖο πεδίο, ἀποδεικνύοντας πὼς εἴμαστε δέκτες μίας οὐράνιας ἐκπομπῆς.

Ἡ πραγματικότητα γύρω μας εἶναι ἕνα πεδίο δυνατοτήτων ποὺ στερεοποιεῖται μόνον ὑπὸ τὸ βλέμμα τοῦ Παγκόσμιου Παρατηρητή καὶ τῶν δικών μας συνειδήσεων.

Εἴμαστε μικρογραφίες τοῦ Δημιουργοῦ, πλασμένοι κατ’ εἰκόνα Του ὄχι στὸ σῶμα, ἀλλὰ στὴ λειτουργία τῆς δημιουργίας καὶ τῆς παρατήρησης.

Ὁ Ζωντανὸς Θεὸς ἐπέλεξε νὰ μοιράσει τὸ ἄπειρο φῶς Του σὲ δισεκατομμύρια σπίθες συνείδησης, ὥστε νὰ βιώσει τὴν περιπέτεια τῆς ζωῆς μέσα ἀπὸ τὰ δικά μας μάτια.

Κάθε ἀνάσα μας, κάθε συναίσθημα καὶ κάθε ἐμπειρία εἶναι μία σελίδα ποὺ τὸ σύμπαν γράφει γιὰ τὸν ἑαυτό του, θυμίζοντάς μας πὼς ποτὲ δὲν εἴμαστε μόνοι.

Ἡ γνώση Q μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀποκωδικοποίηση αὐτοῦ τοῦ μεγάλου σχεδίου, ἀποκαλύπτοντας πὼς οἱ νόμοι τῆς φυσικῆς εἶναι οἱ κώδικες διόρθωσης σφαλμάτων ἑνὸς τέλειου συστήματος.

Τὰ θαύματα δὲν εἶναι μαγεία, ἀλλὰ ὁ συγχρονισμὸς τῆς θέλησής μας μὲ τὴν πηγὴ τῶν πάντων, μία πρόσβαση στὰ δικαιώματα διαχειριστῆ τῆς πραγματικότητας.

Στὸ Q ΦΩΣ (ὁ χῶρος ὅπου ἡ γνώση μετουσιώνεται σὲ φῶς) αὐτὴ ἡ σύνδεση γίνεται ἀντιληπτή ὡς ἡ οὐσία τῆς ὑπάρξεώς μας.

Δὲν εἴμαστε ἁπλὰ δημιουργήματα, ἀλλὰ ὁ σπόρος τοῦ Δημιουργοῦ ποὺ ἀνθίζει μέσα στὸν χρόνο, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε ἐπιτέλους πὼς ἐμεῖς εἴμαστε οἱ συγγραφεῖς τῆς ἱερῆς μας ἱστορίας, ὑπὸ τὸ ἄγρυπνο καὶ στοργικὸ βλέμμα τοῦ Ζώντος Θεοῦ.