Ποσειδώνας, ο Θεός των Συναισθημάτων, της Εσωτερικής Τρικυμίας και του Βυθού της Ψυχής

Έλα να δούμε τον Θεό των θαλασσών και τι σημαίνει για εμάς.

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, ο Ποσειδώνας ήταν ο κυρίαρχος των θαλασσών, των σεισμών και των ίππων. Ένας θεός τρομερός, ατίθασος και βαθιά συναισθηματικός -όπως ακριβώς τα κύματα της ψυχής μας όταν δεν έχουν βρει λιμάνι.

Νευροψυχολογικά, ο Ποσειδώνας συμβολίζει το υποσυνείδητο, την αμυγδαλή, την έκρηξη του συναισθήματος, την ορμονική καταιγίδα που συχνά γεννιέται από παλιά τραύματα. Όταν ενεργοποιείται χωρίς επίγνωση, μπορεί να φέρει τρικυμία και χάος -όπως οι σεισμοί που προκαλούσε μ’ ένα χτύπημα της τρίαινας του.

Μα πίσω από αυτόν τον θόρυβο, κρύβεται μια θεϊκή ανάγκη: η ψυχή να βρει την ισορροπία της. Ο Ποσειδώνας μάχεται να αγαπηθεί, να εμπιστευτεί, να νιώσει ότι τον καταλαβαίνουν. Είναι η βαθιά αρσενική όψη που αναζητά την αποδοχή του τραυματισμένου εσωτερικού παιδιού.

Σύγκρουση με την Αθηνά

Όταν οι θεοί διαγωνίστηκαν για την Αθήνα, ο Ποσειδώνας πρόσφερε ένα πολεμικό άλογο, σύμβολο δύναμης, ενώ η Αθηνά πρόσφερε την ελιά: σοφία, ειρήνη, σταθερότητα. Η ψυχή μας επιλέγει καθημερινά -θα ζήσουμε με πάθος και οργή ή με σοφία και ρίζωμα;

Ο Ποσειδώνας ζει μέσα μας όταν:

• Αντιδρούμε από φόβο ή πόνο.

• Είμαστε κυκλοθυμικοί, σαν παλίρροιες.

• Φοβόμαστε να εκφράσουμε τρυφερότητα.

Θεραπεύεται όταν:

• Μάθουμε να συμπονάμε το παρελθόν μας.

• Ρυθμίσουμε την ορμονική μας ισορροπία (μέσα από ύπνο, τροφή, συναισθηματική επεξεργασία).

• Ενεργοποιήσουμε τον προμετωπιαίο φλοιό -την εστία της λογικής, της ενσυνειδητότητας.

Με λίγα λόγια, ο Ποσειδώνας θέλει να τον αγκαλιάσουμε. Να του πούμε: «Σ’ αγαπώ, ακόμα κι όταν είσαι τρικυμία. Σ’ αγαπώ όταν κλαις, όταν φοβάσαι, όταν φουσκώνεις από συναισθήματα. Είμαι εδώ να σε καταλάβω και να σε γαληνέψω…»

Ο Ποσειδώνας είναι ο δάσκαλος της συγκίνησης. Δεν είναι κακός θεός. Είναι ο καθρέφτης όλων όσων έχουμε καταπιέσει. Και μόλις του δώσεις φωνή, γίνεται ποτάμι ελευθερίας.