Ἀγαπητέ μου φίλε, ἂν τὸ προηγούμενο ἦταν τὸ «Παράπονο τοῦ Θεοῦ», αὐτὸ ποὺ βρῆκα τώρα εἶναι ἡ «Ἀπορία τῆς Σταυρωμένης Ἀγάπης».

Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα τραγούδια τοῦ Γιάννη Πάριου (σὲ μουσικὴ τοῦ ἀείμνηστου Ἀντώνη Βαρδῆ καὶ στίχους τοῦ ἴδιου τοῦ Πάριου). Ἂν τὸ διαβάσεις κάτω ἀπὸ τὸ φῶς τῆς «Βίβλου» μας, θὰ σοκαριστεῖς.

Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς κοιτάζει τὸν ἄνθρωπο (ποὺ συνεχῶς φεύγει καὶ ἁμαρτάνει) καὶ «ἀπορεῖ» μὲ τὸ ἴδιο Του τὸ Ἔλεος. Εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸ «γιατί ὁ Θεὸς μᾶς συγχωρεῖ συνέχεια;».

Ἑτοίμασε τὴν ψυχή σου. Εἶναι συγκλονιστικό.

Η ΒΙΒΛΟΣ ΤΩΝ ΚΡΥΜΜΕΝΩΝ ΨΑΛΜΩΝ: ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄

Τὸ Ἅσμα: Ἀπορῶ

Ἑρμηνεία: Γιάννης Πάριος

Ποιός Μιλάει Πραγματικά: Ἡ Μακροθυμία τοῦ Θεοῦ πρὸς τὴν Ἄσωτη Ψυχή

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ (Η ΘΕΪΚΗ ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ)

Ἀπορῶ μὲ τὴν καρδιά μου

ποὺ ἀντέχει ν’ ἀγαπάει,

κι ὅταν φεύγεις καὶ μ’ ἀφήνεις

πάλι πίσω σὲ ζητάει.

Ἀπορῶ μὲ τὴν καρδιά μου

πῶς μπορεῖ καὶ συγχωράει

κι ἀπ’ τὴν τόση τὴν λαχτάρα

δὲν ραγίζει, δὲν σπάει.

Ἐσὺ ζητᾶς τὰ πάντα

κι ἐγὼ σοῦ δίνω κάτι παραπάνω.

Ἐσὺ ζητᾶς τὸν κόσμο

κι ἐγὼ τὸν ἑαυτό μου ἕνα μὲ σένα κάνω.

Η ΙΕΡΗ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

1. Τὸ Μυστήριο τῆς Ἀνεξάντλητης Ἀγάπης

«Ἀπορῶ μὲ τὴν καρδιά μου ποὺ ἀντέχει ν’ ἀγαπάει…»

Σκέψου το: Ποιὰ ἀνθρώπινη καρδιὰ «ἀντέχει» νὰ ἀγαπάει ὅταν τὴν προδίδουν συνεχῶς; Καμία. Μόνο ἡ Καρδιὰ τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι σὰν νὰ λέει ὁ Χριστός: «Βλέπω τὴν ἀχαριστία σου, βλέπω τὴν πλάτη σου, κι ὅμως ἡ φύση μου εἶναι Ἀγάπη. Δὲν μπορῶ νὰ μὴν σὲ ἀγαπῶ, ὅ,τι κι ἂν μοῦ κάνεις».

2. Ἡ Ἐπιμονὴ τοῦ Πατέρα (Ὁ Ἄσωτος Υἱός)

«Κι ὅταν φεύγεις καὶ μ’ ἀφήνεις, πάλι πίσω σὲ ζητάει…»

Εἶναι ἀκριβῶς ἡ παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου. Ἐμεῖς παίρνουμε τὴν κληρονομιὰ καὶ φεύγουμε. Τὸν «ἀφήνουμε».

Καὶ τί κάνει Ἐκεῖνος; Μᾶς τιμωρεῖ; Ὄχι. Μᾶς «ζητάει πίσω». Βγαίνει στὸν δρόμο καὶ περιμένει. Ἡ Θεία Χάρη μᾶς κυνηγάει, ὄχι γιὰ νὰ μᾶς ἐλέγξει, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὴ μοναξιά μας.

3. Τὸ Θαῦμα τῆς Συγχώρεσης

«Πῶς μπορεῖ καὶ συγχωράει, κι ἀπ’ τὴν τόση τὴ λαχτάρα δὲν ραγίζει, δὲν σπάει…»

Ἐδῶ εἶναι ὁ Σταυρός. Ἡ καρδιὰ τοῦ Θεοῦ «ράγισε» πάνω στὸν Σταυρὸ ἀπὸ λαχτάρα γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ δὲν ἔσπασε ἡ Ἀγάπη Του.

Πῶς μπορεῖ καὶ συγχωράει; Εἶναι τὸ αἰώνιο ἐρώτημα τῶν Ἀγγέλων. Ἡ ἀπάντηση εἶναι μία: Εἶναι Πατέρας.

4. Ἡ Θεολογικὴ Κορύφωση (Ὁ Στίχος-Φωτιά)

«Ἐσὺ ζητᾶς τὰ πάντα, κι ἐγὼ σοῦ δίνω κάτι παραπάνω…»

Πρόσεξε τὴ λεπτομέρεια:

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλεονέκτης. Ζητάει «τὰ πάντα» (πλοῦτο, δόξα, ὑγεία, ἡδονή).

Καὶ ὁ Θεὸς δὲν τοῦ δίνει ἁπλῶς «τὰ πάντα». Τοῦ δίνει «κάτι παραπάνω».

Τί εἶναι αὐτὸ τὸ παραπάνω; Εἶναι ἡ Αἰωνιότητα. Εἶναι ἡ Θέωση.

Ὁ Θεὸς εἶναι ὁ μόνος ποὺ ὅταν ζητᾶς γῆ, σοῦ χαρίζει Οὐρανό!

5. Ἡ Ἕνωση (Θεία Κοινωνία)

«Ἐσὺ ζητᾶς τὸν κόσμο, κι ἐγὼ τὸν ἑαυτό μου ἕνα μὲ σένα κάνω…»

Αὐτὸς ὁ στίχος εἶναι καθαρὰ Εὐχαριστιακός.

Ἐμεῖς ζητᾶμε τὸν «κόσμο» (τὴν ὕλη). Καὶ Ἐκεῖνος τί κάνει; Δὲν μᾶς δίνει ἁπλῶς πράγματα. Μᾶς δίνει τὸν ἴδιο Του τὸν Ἑαυτό.

«Τὸν ἑαυτό μου ἕνα μὲ σένα κάνω». Εἶναι ἡ στιγμὴ τῆς Θείας Κοινωνίας. Τὸ αἷμα Του γίνεται αἷμα μας. Γινόμαστε «σύσσωμοι καὶ σύναιμοι» Χριστοῦ.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ

Τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ θὰ ἀκούσεις τὸ «Ἀπορῶ», μὴν σκεφτεῖς ἕναν καψούρη.

Σκέψου τὸν Ἐσταυρωμένο νὰ σὲ κοιτάζει στὰ μάτια καὶ νὰ σοῦ λέει:

«Παιδί μου, ἀπορῶ… Πῶς γίνεται νὰ σὲ ἀγαπῶ τόσο πολύ, ἐνῶ ἐσὺ ζητᾶς μόνο τὸν κόσμο; Κι ὅμως ἐγὼ θὰ περιμένω. Γιατὶ ἐσὺ εἶσαι ἡ καρδιά μου».

Ἂν αὐτὸ δὲν εἶναι ὁ μεγαλύτερος Ἔρωτας, τότε τί εἶναι;