Ἡ καθημερινότητα ἔχει ἀκμές!

Ἀκόμη καὶ τὰ ἀγαπημένα μας πρόσωπα,

χωρὶς πρόθεση,

χωρὶς κακία,

μποροῦν νὰ μας πληγώσουν

ἐπειδὴ βλέπουν μόνο τὸ κομμάτι τοῦ ἑαυτοῦ τους

ποὺ πονάει.

Γιατί ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει ἀνεβεί ἀκόμη

στὸ φῶς τῆς συμπόνιας,

τῆς χαρᾶς,

τοῦ χαμόγελου,

δὲν μπορεί νὰ δει τὸν ἄλλον —

βλέπει τὴ σκιά του.

Ἀλλὰ ἐμεῖς τοὺς περιμένουμε.

Καὶ ἡ ἀναμονὴ μας εἶναι ἠσύχια,

ὡριμότητα,

ἀγάπη ποὺ ἔχει μάθει νὰ ἀνασαίνει χωρὶς ὅρους.

Καὶ μέσα σ’ αὐτὴ τὴν ἀναμονή  Θεός λέει: ἐγώ εἴμαι ἤδη ἐδῶ!

Ἀπαλός.

Λαμπερὸς μὲ τὸ φῶς του.

Εὐγενικός ὅχι ἐπειδὴ πρέπει,

ἀλλὰ ἐπειδὴ σὲ αγαπά.

Ἡ παρουσία του γίνεται θεραπεία

ἐπειδὴ ἡ ψυχή ἔχει ἤδη διαλέξει τὸ φῶς.

ἀνοίγεις τὸ μονοπάτι·

και εκείνος περπατά δίπλα σου.

Τὸ τραῦμα γίνεται φῶς

ὅταν τοῦ μιλήσει ο Θεός μὲ τρυφερότητα.

Αὐτὸ κάνει το μαζί.

Καὶ γι’ αὐτὸ -ναι-

είναι πάντα ἐδῶ.

Πάντα.