Στέλιος Νικολαΐδης

Ἡ Σιωπὴ ποὺ ἔγινε Κραυγὴ Οὐρανοῦ

today16 Ιανουαρίου, 2026 1

Background

Ὑπάρχουν σιωπὲς ποὺ ἀκούγονται πιὸ δυνατὰ ἀπὸ τὶς πιὸ ἄγριες κραυγές. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ὅταν τοὺς πετροβολοῦν μὲ λάσπη, ἐκεῖνοι δὲν σκύβουν νὰ λερώσουν τὰ χέρια τους γιὰ νὰ τὴν πετάξουν πίσω, ἀλλὰ μαζεύουν τὶς πέτρες καὶ χτίζουν προσευχητάρια.

Βλέποντας τὸν πατέρα Ἀντώνιο νὰ στέκεται ὄρθιος μέσα στὸν κυκλώνα, καταλάβαμε ὅλοι πὼς ἡ δύναμη τῆς ἀθωότητας δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ φωνές. Ἡ γαλήνη του ἦταν ἡ πιὸ ηχηρὴ ἀπάντηση στὸν θόρυβο τοῦ κόσμου, μιὰ στάση ζωῆς ποὺ θύμισε σὲ ὅλους μας πὼς τὸ χρυσάφι, γιὰ νὰ λάμψει πραγματικά, πρέπει πρῶτα νὰ περάσει μέσα ἀπὸ τὸ καμίνι τῆς φωτιᾶς.

Αὐτὸ ποὺ ζήσαμε δὲν ἦταν ἁπλῶς μία δοκιμασία, ἦταν ἕνα πνευματικὸ κόσκινο. Τώρα ποὺ ἡ ὀμίχλη διαλύεται καὶ ἡ Ἀλήθεια ἀρχίζει νὰ προβάλλει σὰν τὸν ἥλιο μετὰ τὴ βροχή, τὸ «κατηγορητήριο» ξεθωριάζει μπροστὰ στὸ φῶς τῆς ψυχῆς του.

Ὅσοι εἶχαν μάτια νὰ δοῦν καὶ καρδιὰ νὰ νιώσουν, ἤξεραν ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ πὼς κανένα ἀνθρώπινο δικαστήριο δὲν μπορεῖ νὰ μετρήσει τὸ μέγεθος τῆς Πίστης καὶ τῆς Προσφορᾶς. Τὸ δέντρο μὲ τοὺς γλυκοὺς καρποὺς πετροβολεῖται πάντα, μὰ οἱ ρίζες του, ὅταν ποτίζονται ἀπὸ τὴ Θεία Χάρη, δὲν φοβοῦνται κανέναν ἄνεμο.

Πατέρα Ἀντώνιε, ἡ Ἰώβεια ὑπομονή σου ἔγινε γιὰ ἐμᾶς φάρος καὶ καταφύγιο. Μᾶς δίδαξες πὼς τὸ δίκιο δὲν χρειάζεται φωνὲς γιὰ νὰ κερδίσει, γιατὶ ἔχει σύμμαχο τὸν Χρόνο καὶ τὸν Θεό. Σὲ νιώσαμε, σὲ πιστέψαμε καὶ κρατᾶμε τὴ στάση σου σὰν πολύτιμο φυλακτό.

Τώρα πιὰ δὲν μιλᾶμε γιὰ νίκη, ἀλλὰ γιὰ θρίαμβο τῆς Ἀγάπης. Μιᾶς Ἀγάπης ποὺ δὲν ξεγελιέται καὶ ποὺ ξέρει νὰ μετατρέπει τὶς πέτρες τοῦ μίσους σὲ στεφάνι δόξας.

Υ.Γ. Ίσως τελικά, ἡ πορεία πρὸς τὴν Ἁγιότητα νὰ μὴν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ τέχνη τοῦ νὰ μεταμορφώνεις τὸ πικρὸ «γιατί» τῆς ἀδικίας σὲ ἕνα γαλήνιο «Δόξα Σοι ὁ Θεός».

Αὐτὸς ὁ Γολγοθᾶς ποὺ ἀνέβηκες σιωπηλά, Πατέρα, δὲν ἦταν τιμωρία, ἀλλὰ ἡ μυστικὴ σκάλα γιὰ νὰ ἀκουμπήσει ἡ ψυχή σου πιὸ κοντὰ στὸν Οὐρανό.

Κι ἐμεῖς, βλέποντάς σε, πήραμε τὸ πιὸ μεγάλο μάθημα: πὼς οἱ Ἅγιοι δὲν ζοῦν μόνον στὰ παλιὰ συναξάρια, ἀλλὰ μερικὲς φορὲς περπατοῦν δίπλα μας, φορώντας ἁπλῶς τὸ ράσο τῆς ταπείνωσης.

Συντάκτης: Στέλιος Νικολαΐδης

Σχολιάστε το άρθρο (0)

Αφήστε το σχόλιό σας

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *


[wpens_easy_newsletter firstname="no" lastname="no" button_text="Εγγραφή"]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ