ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Η ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΕΓΩ
Ὑπάρχει ἕνα εἶδος φυλακῆς ποὺ τὸ χτίζουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, πέτρα-πέτρα, χωρὶς κὰν νὰ τὸ καταλαβαίνουμε. Εἶναι ἐκεῖνες οἱ φορὲς ποὺ ἀναρωτιόμαστε γιατὶ οἱ σχέσεις μας βαλτώνουν, γιατὶ οἱ συνεργασίες μας ναυαγοῦν καὶ γιατὶ καταλήγουμε πάντα μόνοι ἢ παρεξηγημένοι. Ἡ ἀπάντηση συχνὰ κρύβεται σὲ κάτι ποὺ φοβόμαστε νὰ παραδεχτοῦμε: στὴν «ταπεινὴ ὑπεροψία» μας. Εἶναι ἐκεῖνο τὸ προσωπεῖο τοῦ ἤρεμου καὶ χαλαροῦ ἀνθρώπου, ποὺ ὅμως, μόλις τὰ πράγματα σοβαρέψουν, μόλις ἔρθει […]







