Τα μαγνητικά πεδία και η βαρύτητα μπορούν να γίνουν κατανοητά ως δύο προσανατολισμοί της ίδιας κοσμικής στρέψης.

Μαγνητισμός είναι η δόνηση που καμπυλώνει μόνο στο διάστημα, ξεδιπλώνοντας τους αόρατους βρόχους της και καθοδηγώντας την κίνηση των φορτίων.

Η βαρύτητα προκύπτει όταν το ίδιο πεδίο γίνεται κάθετο στον χωρικό άξονα Χ, αναστρέφοντας τον νότιο πόλο του προς τον θετικό άξονα Υ και τον βόρειο πόλο εντελώς προς τον αρνητικό χρονικό άξονα Υ.

Αυτή η ίδια κάθετη παράγεται από την προς τα κάτω κλίση της περιστροφής του ηλεκτρονίου (σπιν προς τα κάτω), χωρίς το ηλεκτρόνιο να κινείται από τη θέση του, προς τον θετικό χρονικό άξονα Υ.

Σε αυτόν τον νέο προσανατολισμό προς τον θετικό χρόνο, η μαγνητική στρέψη ακυρώνεται εντελώς στο χώρο και αρχίζει να διπλώνει τον χρόνο προς τα μέσα, δημιουργώντας έλξη και συνοχή.

Έτσι, η βαρύτητα δεν είναι ένα ανεξάρτητο φαινόμενο, αλλά η χρονική εκδήλωση του μαγνητικού πεδίου με κλίση: μια γεωμετρική μεταμόρφωση που αποκαλύπτει τη συνέχεια μεταξύ χώρου και χρόνου.

Ο μαγνητισμός και η βαρύτητα στη συνέχεια εμφανίζονται ως δύο συμπληρωματικοί τρόποι της ίδιας καθολικής δόνησης: ο ένας χωρικός, ο άλλος χρονικός, και οι δύο διατηρούν την αρχιτεκτονική του σύμπαντος.