Η φθαρτότητα των υλικών μορφών

Η φθορά, η αποσύνθεση, η διάλυση, ο θάνατος, τα όρια, όλα αυτά αποτελούν συνθήκες του κόσμου της ύλης, μέσα στον οποίο ζούμε πρόσκαιρα μέχρις ότου αλλάξουμε επίπεδο. Τα πάντα, λοιπόν, έχουν τα όριά τους μέσα σ΄αυτόν τον πεπερασμένο κόσμο. Κι εγώ τότε πώς να ξεπεράσω τα καταπιεστικά όρια του επιπέδου τούτου; Μόνο με την υπέρβαση του ίδιου του εαυτού μου, πρώτου και καλύτερου· άλλος τρόπος δεν υπάρχει.
Ο θάνατος γίνεται φοβερός μόνον όταν παραμένουμε προσκολλημένοι στις εξωτερικές μορφές που είναι φθαρτές και απατηλές. ΄Αλλωστε δεν είναι ο θάνατος που μάς πεθαίνει. Ο θάνατος απλώς παραλαμβάνει, συλλέγει τα όντα που «πεθαίνουν». Όλα τα έμβια όντα είναι φαινόμενα ζωής, φορείς ζωής. Δεν ζουν οι άνθρωποι, απλώς φέρουν πρόσκαιρα το θαύμα της ζωής· έχουν όμως τη δυνατότητα να ζήσουν, εάν αφυπνιστούν και μεταστραφούν, αρκεί η μεταστροφή τους να γίνει έγκαιρα, προτού να τους αιφνιδιάσει ο φυσικός θάνατος, οπότε δεν θα πάψουν βέβαια να ζουν, αφού δεν είχαν «ζήσει» ποτέ, αλλά θα διαλυθούν μέσα στην ανυπαρξία, συγχρόνως που θα διαλύεται και η μορφή τους. Γι’ αυτό, ας μην προσκολλούμαστε στα επίγεια, στα εφήμερα και φθαρτά αγαθά του κόσμου τούτου, αλλά ας μάθουμε να εγκαταλείπουμε, πρώτοι εμείς, όσα αργά ή γρήγορα μάς εγκαταλείπουν. Μόνο τα αιώνια, τα άφθαρτα αγαθά αξίζουν, εκείνα δηλαδή που ταυτίζονται με το υπέρτατο αγαθό της Ζωής.

Φοίβος Ι. Πιομπίνος piombinos.com