Φοίβος Πιομπίνος

Ορθογραφικά (ΛΔ’): τα επιρρήματα σε –ί και –εί

today24 Αυγούστου, 2014

Background
share close

         Οι αρχαιοπρεπείς επιρρηματικές λέξεις που λήγουν σε –ί και σε –εί και χρησιμοποιούνται σε λογιότερο ύφος, αποτελούν κατά κανόνα υπολείμματα αρχαίων οργανικών πτώσεων, που πέρασαν σε επιρρηματική χρήση, ή λέξεις που σχηματίστηκαν με το πρότυπο τέτοιων χρήσεων. Ως προς την ορθογραφία τους, λοιπόν, με –ί γράφονται πολλές λέξεις λήγουσες σε –τι (π.χ. αμαχητί, αμελλητί, ανεπιστρεπτί, ανωμοτί, ασκαρδαμυκτί, ασυζητητί, ατιμωρητί, αυτονυκτί, αψηλαφητί  κ.λπ.),  –στί (π.χ. απνευστί,   νεωστί  κ.λπ. ) ή σε –αστί (π.χ. ιππαστί, ονομαστί, χιαστί κ.λπ.) ή σε –ιστί (π.χ. ακροβολιστί, αρχαϊστί, γαλλιστί, γερμανιστί, ελληνιστί, ιταλιστί, λακωνιστί, παπαγαλιστί, χυδαϊστί κ.λπ.) καθώς και τρείς λέξεις που δεν λήγουν σε –τι: οι λέξεις αμισθί (=χωρίς μισθό), αυτοχειρί (=ιδιοχείρως) και παννυχί (από τη νύκτα). Με –εί γράφονται όλες οι άλλες λέξεις (π.χ. αποινεί, αυθωρεί, αυτολεξεί, αυτοστιγμεί, παμφηφεί, πανδημεί, πανοικεί  κ.λπ.).

 

Φοίβος Ι. Πιομπίνος   piombinos.com

Συντάκτης: Φοίβος Πιομπίνος

Rate it

Προηγούμενο άρθρο

Φοίβος Πιομπίνος

Περί του Υψηλού στην τέχνη

Ο Π. Α. Μιχελής στο βαθυστόχαστο, πολύ ουσιαστικό, σπουδαίο σύγγραμμά του υπό τον τίτλο Αισθητική θεώρηση της βυζαντινής τέχνης, Αθήναι 1978, σελ. 332, κάνει λόγο για το Υψηλό στην τέχνη και ειδικότερα στη βυζαντινή. Καταρχάς διαχωρίζει το Ωραίο από το Υψηλό. Το Ωραίο αφορά τη μορφή των έργων, ενώ το Υψηλό αφορά το περιεχόμενό τους, το βαθύτερο νόημά τους. Με το Ωραίο δίνεται στη μορφή ένα περιεχόμενο, ενώ με το […]

today11 Αυγούστου, 2014

Σχολιάστε το άρθρο (0)

Αφήστε το σχόλιό σας

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *


[wpens_easy_newsletter firstname="no" lastname="no" button_text="Εγγραφή"]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

0%