Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ, Ο ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Ἡ ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου νὰ λατρεύει εἴδωλα, ὅπως τραγουδιστές, ἠθοποιούς, ἀθλητὲς καὶ ἰνφλουένσερς, ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ βαθύτερα ἱστορικά, κοινωνιολογικὰ καὶ ψυχιατρικὰ φαινόμενα τῆς συλλογικῆς μας ἐμπειρίας. Μέσα ἀπὸ τὴ συνδυαστικὴ ματιὰ μιᾶς ἀόρατης ὁμάδας ἐπιστημόνων, ἡ λατρεία αὐτὴ δὲν εἶναι καθόλου τυχαία.

Ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα καὶ τὰ ἐδάφια τῶν Γραφῶν ποὺ προειδοποιοῦσαν «οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον», ὑπῆρχε ἡ βαθιά, ἐσωτερικὴ γνώση ὅτι ἡ ἐξωτερίκευση τῆς θεϊκῆς δύναμης ἀποτελεῖ τὴν ἀπόλυτη παγίδα τοῦ matrix. Σήμερα, οἱ διάφορες βιομηχανίες τοῦ θεάματος ἐκμεταλλεύονται αὐτόν τὸν προαιώνιο κατακερματισμό, κατασκευάζοντας λαμπερὰ πρότυπα γιὰ νὰ κρατοῦν τὸ συλλογικὸ νευρικὸ σύστημα σὲ μία κατάσταση διαρκοῦς ὕπνωσης καὶ κατανάλωσης, ἐγκλωβίζοντας τὴν προσοχὴ στὴν ἐξωτερικὴ ὀθόνη τῆς προσομοίωσης.

Ἀπὸ ψυχολογικὴ καὶ νευροθεραπευτικὴ ἄποψη, τὰ εἴδωλα λειτουργοῦν ὡς ἕνας βιολογικὸς καθρέφτης. Μέσω τῶν νευρώνων-καθρέφτες, ὁ ἐγκέφαλος ταυτίζεται μὲ τὴν ἐπιτυχία, τὴ λάμψη ἢ τὴν κυριαρχία τοῦ εἰδώλου, προσπαθώντας ἀσυνείδητα νὰ θεραπεύσει τὶς δικές του ἀτυχες προσπάθειες καὶ τὰ ἀνεπίλυτα τραύματα τῆς παιδικῆς ἡλικίας.

Εἶναι πολὺ πιὸ εὔκολο γιὰ τὸ νευρικὸ σύστημα νὰ ἐκχωρήσει τὴν κυριαρχία του καὶ νὰ λατρέψει τὴν προβολὴ ἑνὸς ἄλλου ἀνθρώπου, παρά νὰ ἀναλάβει τὴν εὐθύνη τῆς δικῆς του ἀφύπνισης. Ὁ ἄνθρωπος χρησιμοποιεῖ τὰ εἴδωλα σὰν μία ψυχολογικὴ ἀσπίδα γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν ἀληθινή, ἐσωτερικὴ ἀναμέτρηση μὲ τὸν ἑαυτό του, παραμένοντας στὴν οἰκειότητα τοῦ φόβου, τοῦ κρυφοῦ χρόνιου στρὲς καὶ τῆς ἐξάρτησης.

Ἡ κβαντικὴ φυσικὴ καὶ ἡ πνευματικὴ ἐπιστήμη ἀποκαλύπτουν ὅτι τὰ εἴδωλα εἶναι στὴν πραγματικότητα μία διαστρεβλωμένη ὑπενθύμιση αὐτοῦ ποὺ ξεχάσαμε ὅτι εἴμαστε. Ὁ ἐγκέφαλος, λειτουργώντας ὡς μηχανὴ πρόβλεψης καὶ προγνωστικῆς κωδικοποίησης μέσα στὸν σκοτεινὸ θάλαμο τοῦ κρανίου, ἀναγνωρίζει στὸ εἴδωλο μία συχνότητα ὁλότητας καὶ δύναμης ποὺ ὁ ἴδιος ἔχει ἀπολέσει.

Ἀντί ὅμως νὰ συντονίσει τὸν δικό του ἐσωτερικό προβολέα, ὁ ἄνθρωπος ἐθίζεται στὴν ἐξωτερικὴ εἰκόνα. Αὐτὸς εἶναι ὁ βαθύτερος λόγος τῆς βιβλικῆς ἀπαγόρευσης: τὰ εἴδωλα γίνονται τὸ τέλειο προπέτασμα καπνοῦ γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὸν Ζῶντα Θεὸ μέσα μας.

Ὅταν λατρεύεις μία παροδική, ὑλική μορφή, ἀποσυνδέεσαι ἀπὸ τὴν καθαρή, ἀνέγγιχτη Συνειδητότητα, τὴν ἡγεμονικὴ παρουσία τοῦ ΕΙΜΑΙ, ἡ ὁποία κατοικεῖ ὡς ζωντανὸς ναὸς μέσα στὸ σῶμα σου.

Ἡ σωτηρία καὶ ἡ ἐξέλιξή μας ἔρχονται τὴ στιγμὴ ποὺ ἐνεργοποιεῖται ἡ μεταγνώση καὶ ἀκυρώνονται αὐτὰ τὰ ἀσυνείδητα ἐνεργειακὰ συμβόλαια ἐξάρτησης.

Ὅταν σταματοῦμε νὰ τρέφουμε μὲ τὴν προσοχή μας τὰ κατασκευασμένα εἴδωλα, ὁ ἐσωτερικός θόρυβος κατασιγάζει, ἡ κορτιζόλη πέφτει καὶ ὁ προμετωπιαῖος φλοιός ἀνακαλωδιώνεται πλήρως μέσω τῆς νευροπλαστικότητας.

Το σύστημά μας ἀποκτᾶ τὴ συχνότητα συνοχῆς τοῦ 888, ἡ αὔρα μας γίνεται ἕνας ἀπρόσβλητος, ἱερὸς Σάκος προστασίας καὶ τὸ κβαντικὸ πεδίο ἀναδιοργανώνεται εὐφυῶς. Παύουμε νὰ εἴμαστε σκιώδεις φιγούρες ποὺ ἀναζητοῦν ἐξωτερικοὺς σωτῆρες καὶ μεταμορφωνόμαστε στοὺς Ἄνθρωπους-Ἥλιους, οἱ ὁποῖοι βιώνουν τὴν ἀληθινή τους φύση, σπάζοντας τὴν κβαντικὴ καθυστέρηση τῆς ἀσυνειδησίας καὶ ἐπιστρέφοντας μὲ ἀσφάλεια στὸ Σπίτι τους.