Η ΔΙΨΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΡΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ

Ζοῦμε σὲ μία ἐποχὴ ὅπου τὸ διαδίκτυο γεμίζει συνεχῶς μὲ ἀναρτήσεις ποὺ ὑπόσχονται μεγάλες ἀποκαλύψεις καὶ κρυμμένα μυστικὰ γιὰ τὴν πίστη μας.

Πολλὲς φορὲς βλέπουμε κείμενα ποὺ μιλοῦν γιὰ τὴν Παναγία μας καὶ προσπαθοῦν νὰ τὴ συνδέσουν μὲ ἀρχαῖα ἀρχέτυπα παρουσιάζοντας αὐτὴ τὴ σύνδεση ὡς κάτι ποὺ δῆθεν μᾶς ἔκρυψαν.

Ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι πολὺ πιὸ ὄμορφη καὶ φωτεινὴ ἀπὸ ὁποιοδήποτε διαδικτυακὸ μυστήριο ποὺ ψάχνει ἁπλῶς νὰ κερδίσει τὴν προσοχή μας.

Ἡ πραγματικότητα εἶναι πὼς ἡ ἀνθρωπότητα ποτὲ δὲν σταμάτησε νὰ ἀναζητᾶ τὴν ἀσφάλεια καὶ τὴ στοργὴ μιᾶς οὐράνιας Μητέρας.

Ἂν κοιτάξουμε βαθιὰ μέσα στὴν ἱστορία θὰ δοῦμε αὐτὴν τὴν πανανθρώπινη δίψα νὰ παίρνει διάφορες μορφές.

Στὴν ἀρχαία Αἴγυπτο οἱ ἄνθρωποι προσέβλεπαν στὴν Ἶσιδα ποὺ κρατοῦσε στὴν ἀγκαλιά της τὸν μικρὸ Ὧρο ἀναζητώντας τρυφερότητα.

Στὴν Ἔφεσο λάτρευαν τὴν Ἄρτεμη ὡς προστάτιδα τῆς ζωῆς καὶ τῆς γονιμότητας.

Στὴ Μικρὰ Ἀσία ἡ Κυβέλη τιμήθηκε ὡς ἡ Μεγάλη Μητέρα ὅλων.

Αὐτὲς οἱ θεότητες δὲν ἀποτελοῦν ἀπόδειξη ὅτι ἡ θρησκεία μας εἶναι μία ἁπλὴ ἀντιγραφὴ ἀλλὰ εἶναι τὰ ἴχνη ποὺ ἄφηνε ἡ ἀνθρώπινη ψυχὴ στὸν καμβᾶ τοῦ χρόνου.

Ἦταν ἡ κραυγὴ ἑνὸς κόσμου ποὺ ἑτοιμαζόταν καὶ λαχταροῦσε τὴν ἔλευση τῆς ἀληθινῆς Μητέρας.

Ὅταν ἦρθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου αὐτὴ ἡ προετοιμασία βρῆκε τὸν τέλειο προορισμό της στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας.

Δὲν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε ὅτι ἡ περίφημη Γ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ποὺ κατοχύρωσε ἐπίσημα τὸν τίτλο τῆς Θεοτόκου πραγματοποιήθηκε ἀκριβῶς ἐκεῖ στὴν Ἔφεσο.

Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι αἰῶνες πρὶν ὕψωναν τὰ χέρια σὲ γήινα αρχέτυπα ἄνοιξαν τελικὰ τὴν καρδιά τους στὸ πραγματικὸ Φῶς.

Ἡ μετάβαση αὐτὴ δὲν ἦταν μία συνωμοσία τῆς ἱστορίας οὔτε μία ἁπλὴ ἀλλαγὴ ὀνομάτων ἀλλὰ ἡ ἐκπλήρωση μιᾶς θεϊκῆς ὑπόσχεσης ποὺ ἦρθε νὰ ξεδιψάσει ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη.

Ἡ Παναγίτσα μας λοιπὸν κάθεται στὸν θρόνο της πολὺ ψηλότερα ἀπὸ κάθε θεωρία καὶ κάθε προσπάθεια ἐντυπωσιασμοῦ.

Ἡ χάρη της δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἔξυπνους τίτλους γιὰ νὰ ἐπιβιώσει.

Ἂς κρατήσουμε αὐτὴν τὴν ἀλήθεια μέσα μας ὡς τὸν δικό μας πνευματικὸ θησαυρό ἕναν θησαυρὸ ποὺ λάμπει μόνος του χωρὶς νὰ χρειάζεται τὸν θόρυβο τοῦ κόσμου!