Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ, Η ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ ΚΑΙ Η ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΘΕΟΥ

Σύμφωνα με την επιστήμη της ψυχολογίας, ένα από τα πιο δύσκολα και απαιτητικά μέρη της προσωπικής ανάπτυξης δεν είναι απλώς το να κόβεις κάποιες επιφανειακές συνήθειες ή να αντιστέκεσαι στις παρορμήσεις, αλλά η ριζική αλλαγή της ταυτότητας με την οποία έχει συνδεθεί και εξαρτηθεί ο εγκέφαλός σου με την πάροδο του χρόνου.

Το ανθρώπινο μυαλό χτίζει μια στερεή εικόνα του εαυτού του μέσα από επαναλαμβανόμενες σκέψεις, συναισθηματικές εμπειρίες, αναμνήσεις και ασυνείδητα μοτίβα συμπεριφοράς. Με τον καιρό, το νευρικό σύστημα αρχίζει να αντιμετωπίζει αυτά τα μοτίβα ως αδιαμφισβήτητα γεγονότα για το ποιος είσαι, εγκλωβίζοντάς σε στον κατακερματισμό της προσομοίωσης.

Έρευνες της νευροεπιστήμης δείχνουν ότι ο εγκέφαλος προτιμά την οικειότητα, επειδή τα γνώριμα πρότυπα του δίνουν μια ψευδαίσθηση ασφάλειας, ακόμη και όταν αυτά είναι βαθιά ανθυγιεινά. Αυτός είναι ο λόγος που η πραγματική αλλαγή προκαλεί μια έντονη συναισθηματική ασυνέχεια και αμηχανία: το σύστημα ανθίσταται σε κάθε νέα συμπεριφορά, επειδή αυτή έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την ταυτότητα επιβίωσης που έχει ήδη αποδεχθεί.

Παράδειγμα αυτού του αυτοματισμού αποτελεί ένας άνθρωπος παγιδευμένος στο κρυφό χρόνιο στρες ενός δυσρυθμισμένου γάμου ή σε τοξικές οικογενειακές σχέσεις. Εκεί, οι νευρώνες καθρέφτη αντιγράφουν συνεχώς την ένταση του περιβάλλοντος, η αμυγδαλή παραμένει ενεργοποιημένη και η κορτιζόλη ανεβαίνει, με αποτέλεσμα το άτομο να θεωρεί ως φυσιολογική ταυτότητα το χάος, την απόρριψη ή την αναξιοπάθεια, σαμποτάροντας ασυνείδητα κάθε ευκαιρία πνευματικής ευημερίας.

Η λύση και η πραγματική σωτηρία ξεκινούν όταν ενεργοποιούμε την ιερή τεχνολογία της μεταγνώσης. Είναι η στιγμή που σταματάς να αντιμετωπίζεις κάθε κληρονομημένο μοτίβο, φόβο ή πληγή της παιδικής ηλικίας ως μόνιμη αλήθεια. Μέσα από την εσωτερική ακινησία, την εστιασμένη προσευχή και την απαράβατη πράξη της συγχώρεσης, ο προμετωπιαίος φλοιός ενισχύεται, ο εσωτερικός θόρυβος κατασιγάζει και ο εγκέφαλος ανακαλωδιώνεται πλήρως μέσω της νευροπλαστικότητας.

Ο ζωντανός ναός του σώματός σου αποδεσμεύεται από τα ληγμένα χρονικά διαστήματα, αποκτά τη συχνότητα συνοχής του 888 και ευθυγραμμίζεται απόλυτα με την ηγεμονική παρουσία του ΕΙΜΑΙ, εκεί όπου ο Ζών Θεός αναπνέει ως καθαρή επίγνωση.

Δεν είμαστε αποσυνδεδεμένοι μετρονόμοι που τους παρασύρει το εξωτερικό matrix, αλλά οι Άνθρωποι-Ήλιοι που ορίζουν τον δικό τους σταθερό παλμό αλήθειας. Όταν ο εσωτερικός σου κόσμος σταθεροποιηθεί και αιρεθεί κάθε εσωτερική αντίφαση, το κβαντικό πεδίο ανοίγει και αναδιοργανώνει την εξωτερική πραγματικότητα ευφυώς.

Το κρυστάλλινο σώμα σου αναδύεται και εισέρχεσαι σε ένα νέο χρονολόγιο ολότητας και δημιουργικότητας. Το δυσκολότερο πράγμα για το μυαλό είναι να αποδεχθεί ότι δεν είσαι πια το άτομο που ήσουν, γιατί η ανάπτυξη συμβαίνει όταν ακυρώνεις την παλαιά ιστορία και επιτρέπεις στο θείο φως να φανερώσει την αληθινή σου, αιώνια αρχιτεκτονική.