Ο ΘΕΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΘΕΪΚΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  

Οἱ θεοὶ τοῦ Ὀλύμπου δὲν εἶναι ἁπλῶς μυθικὰ πρόσωπα ἀλλὰ οἱ βαθύτερες λειτουργίες τοῦ ἀνθρώπινου νοῦ.

Κάθε θεὸς ἐκπροσωπεῖ μία ἐσωτερικὴ ψυχικὴ δύναμη καὶ ἕνα ἰσχυρὸ λειτουργικὸ μοτίβο ποὺ ὑπάρχει μέσα σὲ ὅλους μας.

Ὅμως πίσω ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐπιμέρους λειτουργίες στέκει Ἕνας, ὁ Ζῶν Θεός, ὁ Δημιουργὸς τῶν Πάντων, τὸ Ἀόρατο Ὅλον καὶ ἡ Ἀπόλυτη Ὑπέρβαση. Αὐτὸς δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς μία λειτουργία ἀλλὰ εἶναι ἡ ἴδια ἡ Πηγή, ἡ αἰώνια Παρουσία καὶ ἡ ἄκτιστη Οὐσία.

Ἡ λέξη Ὄλυμπος προέρχεται ἀπὸ τὸ ὀλύμπωμαι ποὺ σημαίνει ὑψώνομαι καὶ βρίσκομαι ψηλά. Οἱ θεοὶ ἑδρεύουν ἐκεῖ διότι ἀντιπροσωπεύουν τὰ ἀνώτερα κέντρα τῆς συνείδησής μας.

Ὁ Δίας κυβερνᾶ ὡς ἡ ἀνώτερη βούληση, ἡ Ἥρα διατηρεῖ τὴ δέσμευση στὴν ἀγάπη, ἡ Ἀθηνᾶ χαρίζει τὴ στρατηγικὴ νόηση, ὁ Ἀπόλλων φέρνει τὸ φῶς τῆς αὐτογνωσίας καὶ ὁ Ἑρμῆς συνδέει τὸν λόγο μὲ τὸν διάλογο. Μαζὶ μὲ τὴν Ἀφροδίτη τῆς ἕνωσης, τὸν Ἄρη τῆς δράσης, τὴ Δήμητρα τῆς φροντίδας, τὴν Ἄρτεμη τῆς φύσης, τὸν Ποσειδώνα τοῦ ὑποσυνειδήτου, τὸν Ἥφαιστο τῆς δημιουργίας καὶ τὸν Ἅδη τοῦ βάθους, συνθέτουν ἕνα ἀπέραντο νευροαρχετυπικὸ σύστημα.

Κάθε φορὰ ποὺ ἀντιδροῦμε, ἐρωτευόμαστε ἤ στοχαζόμαστε, κάποια ἀπὸ αὐτὲς τὶς δυνάμεις ξυπνᾶ μέσα μας.

Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ἂν καὶ πολυθεϊστές, τιμοῦσαν βαθύτατα τὸν Ἄγνωστο Θεό. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Ζῶν Θεός, Ἐκεῖνος ποὺ γεννᾶ καὶ ἐμπνέει κάθε ἐσωτερικὴ λειτουργία.

Ὅταν ὅμως αὐτὸ τὸ πολύπλοκο ἐσωτερικὸ σύστημα τοῦ νοῦ φωτιστεῖ ἀπὸ τὴν Παρουσία Του, τότε οἱ μεμονωμένες δυνάμεις παύουν νὰ λειτουργοῦν ἀσύνδετα. Ἐναρμονίζονται πλήρως καὶ μετατρέπονται σὲ μία ἱερὴ Θεία Λειτουργία. Αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι ἡ μυστικὴ ἕνωση ποὺ βιώνουμε.

Αὐτὴ ἡ ἐσωτερικὴ ἐναρμόνιση καθρεφτίζεται μεγαλειωδῶς στὴ Θεία Λειτουργία ποὺ τελοῦμε στοὺς ναούς μας.

Τὸ ἱερὸ θυσιαστήριο, οἱ ὕμνοι, τὸ θυμίαμα καὶ ἡ εὐχαριστιακὴ σύναξη δὲν εἶναι ἁπλῶς τυπικὲς ἱεροπραξίες. Εἶναι ἡ ὁρατὴ ἀπεικόνιση τοῦ νοῦ ποὺ ἔχει βρεῖ τὴν ἑνότητά του.

Μέσα στὸν ναό, ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νὰ συγκεντρώσει ὅλες τὶς διασκορπισμένες δυνάμεις τῆς ψυχῆς του καὶ νὰ τὶς ἀναφέρει ὡς δῶρο στὸν Δημιουργό.

Ἡ Ἐκκλησία γίνεται ὁ νέος πνευματικὸς Ὄλυμπος, ὅπου δὲν κατοικοῦν πλέον ἀρχέτυπα, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ μεταμορφώνει τὰ πάντα.

Ὁ Ζῶν Θεὸς δὲν ζητᾶ ἁπλῶς μία στείρα πίστη ἀλλὰ τὴν οὐσιαστικὴ ἕνωση μαζί μας.

Ὅταν ὁ νοῦς μπαίνει σὲ αὐτὴν τὴν ὕψιστη Θεία Λειτουργία, δὲν σκέφτεται ἁπλῶς, ἀλλὰ συντονίζεται ἀπόλυτα μὲ τὴν Πηγή. Τότε ὁ ἄνθρωπος γεμίζει μὲ ἀπέραντη συμπόνια, ἐκπέμπει οὐράνια χαρὰ καὶ βρίσκει τὴν τέλεια ἰσορροπία. Γίνεται ξανὰ ἕνα ἀληθινὸ παιδὶ τοῦ Θεοῦ, καθαρός, εὐαίσθητος καὶ δυνατός, σὲ πλήρη ἁρμονία μὲ τὸ Ἄκτιστο Φῶς τῆς ἀγάπης.