Σε ένα βαθύτερο βλέμμα, αυτό που κάποτε εμφανιζόταν ως γρανάζια και συγκρούσεις αρχίζει να μοιάζει με πρόθεση, μοτίβο και νόημα διατεταγμένα με λεπτή προσοχή.

Η ύλη χαλαρώνει την λαβή της στη σταθερότητα και αποκαλύπτεται ως κίνηση καθοδηγούμενη από τάξη που μοιάζει με σκέψη.

Το σύμπαν μιλάει σε σχέσεις, πιθανότητες και αρμονίες που αισθάνονται λιγότερο κατασκευασμένες και περισσότερο «στοχασμένες» από έναν Νου! Καθώς η κατανόηση ωριμάζει, το σύμπαν δεν αισθάνεται πλέον συναρμολογημένο. Αισθάνεται την ενιαία σύλληψη.

Δεν είναι ένας μηχανισμός που τρέχει τυφλά προς τα εμπρός, αλλά μια τεράστια συνοχή που σκέφτεται τον εαυτό της σε μορφή, στιγμή προς στιγμή, μέσα από αστέρια, μέσω του μυαλού, μέσω της σιωπηλής νοημοσύνης που τα συνδέει όλα.