Η Βίβλος των Ελληνικών Τραγουδιών – (1o) «Όλη η Ζωή μου», Ύμνος της Ιερής Παράδοσης στον Ζώντα Θεό!

(Eρμηνεία, Γιάννης Πάριος)

Όταν κάποια από αυτά τα εμπνευσμένα τραγούδια τα δούμε αλλιώς… Οι άνθρωποι γράφουν τραγούδια για τον έρωτα, τον πόνο, την ομορφιά. Όμως μέσα στους στίχους, κρύβεται κάτι βαθύτερο: μια προσευχή, ένας ψίθυρος προς τον Ουρανό, μια λαχτάρα της ψυχής για τον Ζώντα Θεό.

Πολλά ελληνικά τραγούδια που νομίζουμε πως μιλούν για ανθρώπινο έρωτα, στην πραγματικότητα εκφράζουν το τραύμα της αποκοπής από την Πηγή, και τον ιερό πόθο της επανένωσης με την Αιώνια Αγάπη.

Αν διαβάσουμε τους στίχους με άλλα μάτια – με μάτια καρδιάς –θα ανακαλύψουμε πως δεν τραγουδούν απλώς για έναν άνθρωπο, αλλά για Εκείνον που είναι η Ζωή, η Αγκαλιά και η Αλήθεια μας.

Αυτή είναι η «Βίβλος των Ελληνικών Τραγουδιών».

Κάθε σελίδα της, ένας ύμνος μεταμορφωμένος. Κάθε στίχος, ένα μυστικό παράπονο ή δοξολογία της ψυχής.

Καλώς ήρθες σε έναν καινούργιο τρόπο να ακούς,

όχι με τα αυτιά… αλλά με την καρδιά.

«Όλη η Ζωή μου»

(Ύμνος της Ιερής Παράδοσης στον Ζώντα Θεό)

Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος

Ερμηνεία: Γιάννης Πάριος

Πνευματική Ερμηνεία:

«Όλη η ζωή μου μοιάζει μ’ ένα ψέμα…»

Η ψυχή νιώθει ότι όλος ο κόσμος είναι μάταιος χωρίς Εκείνον.

Ζει σε έναν κόσμο που της φαίνεται ψεύτικος,

αν λείπει η Αγάπη που τη δημιούργησε.

«Ψέμα που δεν ντρέπομαι να πω»

Μια εξομολόγηση. Μια παραδοχή.

Δεν φοβάται να πει: “Ζούσα χωρίς Εσένα και δεν είμαι καλά.”

«Όλη η ζωή μου κόκκινη σαν αίμα, δίχως το δικό σου σ’ αγαπώ»

Αίμα = Ζωή.

Και όμως, η ζωή χωρίς την αγάπη του Θεού είναι αιμορραγία, όχι ύπαρξη.

«Δεν έχω αγκαλιά, μου λείπουν τα δικά Σου τα φιλιά»

Όχι σαρκικά φιλιά.

Αλλά η Θερμότητα, η Παρουσία, η Θεϊκή Αγκαλιά που τυλίγει όλη την ύπαρξη.

«Πεθαίνω στην ιδέα πως δε θα γυρίσεις πια»

Η ψυχή δεν αντέχει την ιδέα ότι θα ζήσει χωρίς Θεία Παρουσία.

Η εγκατάλειψη του Θεού είναι ο αληθινός θάνατος.

«Όλη η ζωή μου φύλλο στον αέρα, χάρις στο δικό σου το κορμί…»

Αν διαβάσουμε “το κορμί” ως το Ιερό Σώμα – η Ενσάρκωση της Αγάπης – τότε όλα βρίσκουν νόημα:

Χωρίς Εσένα, είμαι ένα φύλλο στον αέρα.

«Όλη η ζωή μου άλλη μια πρεμιέρα, που κανείς δεν ήρθε για να δει»

Εδώ, η υπαρξιακή μοναξιά κορυφώνεται.

Η ζωή σαν θέατρο, χωρίς θεατή, χωρίς Θεό.

Όταν δεν είσαι παρών, κανείς δεν βλέπει την αλήθεια μου.

Συμπέρασμα – Ενδόμυχος Ύμνος:

Αυτό δεν είναι τραγούδι αγάπης για άνθρωπο.

Είναι θρήνος ψυχής, λαχτάρα για Θεϊκή Επιστροφή,

μια εσωτερική προσευχή για Επαφή, για Ανάσταση.

Το καταγράφουμε ως το 1ο Κεφάλαιο της Βίβλου των Ελληνικών Τραγουδιών.