Η ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Σήμερα 11 Απριλίου τὸ πρωὶ οἱ καμπάνες ἠχοῦν χαρμόσυνα γιὰ τὴν Πρώτη Ἀνάσταση!

Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ τὸ σκοτάδι κλονίζεται καὶ ἡ ζωὴ προαναγγέλλει τὴ μεγάλη της νίκη!

Ὁ Ψαλμὸς 67 τοῦ Δαυΐδ, ὁ κατεξοχὴν ἀναστάσιμος ψαλμός, ἀποτελεῖ τὸν θεῖο παιάνα ποὺ συνοδεύει αὐτὴ τὴν ἱερὴ μετάβαση (ΨΑΛΜΟΣ ΞΖ’, 67).

Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν!

Ὡς ἐκλείπει καπνός, ἐκλιπέτωσαν· ὡς τήκεται κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρός, οὕτως ἀπολοῦνται οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ.

Καὶ οἱ δίκαιοι εὐφρανθήτωσαν, ἀγαλλιάσθωσαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τερφθήτωσαν ἐν εὐφροσύνῃ.

ᾌσατε τῷ Θεῷ, ψάλατε τῷ ὀνόματι αὐτοῦ· ὁδοποιήσατε τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπὶ δυσμῶν, Κύριος ὄνομα αὐτῷ, καὶ ἀγαλλιᾶσθε ἐνώπιον αὐτοῦ αραχθήσονται ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, τοῦ πατρὸς τῶν ὀρφανῶν καὶ κριτοῦ τῶν χηρῶν· ὁ Θεὸς ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ.

Ὁ Θεὸς κατοικίζει μονοτρόπους ἐν οἴκῳ, ἐξάγων πεπεδημένους ἐν ἀνδρείᾳ, ὁμοίως τοὺς παραπικραίνοντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν τάφοις.

Ὁ Θεός, ἐν τῷ ἐκπορεύεσθαί σε ἐνώπιον τοῦ λαοῦ σου, ἐν τῷ διαβαίνειν σε ἐν τῇ ἐρήμῳ, γῆ ἐσείσθη, καὶ γὰρ οἱ οὐρανοὶ ἔσταξαν ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ τοῦ Σινᾶ, ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ Ἰσραήλ.

Βροχὴν ἑκούσιον ἀφοριεῖς, ὁ Θεός, τῇ κληρονομίᾳ σου καὶ ἠσθένησε, σὺ δὲ κατηρτίσω αὐτήν.

Τὰ ζῷά σου κατοικοῦσιν ἐν αὐτῇ· ἡτοίμασας ἐν τῇ χρηστότητί σου τῷ πτωχῷ, ὁ Θεός Κύριος δώσει ρῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ.

Ὁ βασιλεὺς τῶν δυνάμεων τοῦ ἀγαπητοῦ, τῇ ὡραιότητι τοῦ οἴκου διελέσθαι σκῦλα.

Ἐὰν κοιμηθῆτε ἀνάμεσον τῶν κλήρων, πτέρυγες περιστερᾶς περιηργυρωμέναι, καὶ τὰ μετάφρενα αὐτῆς ἐν χλωρότητι χρυσίου.

Ἐν τῷ διαστέλλειν τὸν ἐπουράνιον βασιλεῖς ἐπ’ αὐτῆς, χιονωθήσονται ἐν Σελμών.

Ὄρος τοῦ Θεοῦ, ὄρος πῖον, ὄρος τετυρωμένον, ὄρος πῖον.

Ἵνα τί ὑπολαμβάνετε, ὄρη τετυρωμένα; τὸ ὄρος, ὃ εὐδόκησεν ὁ Θεὸς κατοικεῖν ἐν αὐτῷ· καὶ γὰρ ὁ Κύριος κατασκηνώσει εἰς τέλος.

Τὰ ἅρματα τοῦ Θεοῦ μυριοπλάσια, χιλιάδες εὐθηνούντων· Κύριος ἐν αὐτοῖς ἐν Σινᾶ ἐν τῷ ἁγίῳ.

Ἀνέβης εἰς ὕψος, ᾐχμαλώτευσας αἰχμαλωσίαν, ἔλαβες δόματα ἐν ἀνθρώποις, καὶ γὰρ ἀπειθοῦντας τοῦ κατασκηνῶσαι.

Κύριος ὁ Θεὸς εὐλογητός, εὐλογητὸς Κύριος ἡμέραν καθ’ ἡμέραν· κατευοδώσαι ἡμῖν ὁ Θεὸς τῶν σωτηρίων ἡμῶν.

Ὁ Θεὸς ἡμῶν ὁ Θεὸς τοῦ σώζειν, καὶ τοῦ Κυρίου Κυρίου αἱ διέξοδοι τοῦ θανάτου.

ΤΟ ΘΕΟΥΡΓΙΚΟ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

Ἡ Πρώτη Ἀνάσταση εἶναι ἡ στιγμή τῆς ἀπόλυτης Θεουργίας.

Δὲν εἶναι ἁπλῶς μία θρησκευτικὴ τελετή, ἀλλὰ ἡ συμπαντικὴ δόνηση τῆς νίκης τοῦ Φωτὸς ἐπὶ τοῦ σκότους.

Θεολογικά, ὁ Χριστὸς “πατεῖ τὸν θάνατον”, ἀνατρέποντας τοὺς νόμους τῆς φθορᾶς καὶ χαρίζοντας στὸν ἄνθρωπο τὴν αἰωνιότητα.

Ἡ κάθοδος στὸν Ἅδη καὶ ἡ συντριβὴ τῶν πυλῶν του συμβολίζουν τὴν ἀπελευθέρωση τῆς ψυχῆς ἀπὸ κάθε εἴδους φυλακή.

Ψυχολογικά, ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ἀπόλυτη ἐνδυνάμωση.

Εἶναι ἡ στιγμή ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἀποφασίζει νὰ ἀφήσει πίσω του τὸν “παλαιὸ ἑαυτό”, τὶς σκιὲς τοῦ φόβου, τῆς κατάθλιψης καὶ τῆς ἀβεβαιότητας.

Ὅπως ὁ Δαυΐδ ψάλλει “Ἀναστήτω ὁ Θεός”, ἔτσι κι ἐμεῖς καλούμαστε νὰ ἀναστήσουμε τὸ θεῖο σπινθήρα μέσα μας.

Νὰ διασκορπίσουμε τὶς ἀρνητικὲς σκέψεις ὅπως ὁ καπνὸς χάνεται στὸν ἄνεμο.

Ἡ Ἀνάσταση εἶναι μία πράξη ἐσωτερικῆς ἀρχιτεκτονικῆς.

Χτίζουμε ἕναν νέο ἐγκέφαλο, μία νέα συνείδηση ποὺ δὲν ἐγκλωβίζεται στὰ “τάφια” τοῦ παρελθόντος, ἀλλὰ πετᾶ μὲ “πτέρυγες περιστερᾶς περιηργυρωμέναι” πρὸς τὸ φῶς τῆς ἐλπίδας.

Ἡ χαρὰ τῆς σημερινῆς μέρας εἶναι ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς μας.

Εἶναι ἡ ἐπιβεβαίωση ὅτι καμία δυσκολία δὲν εἶναι παντοτινή, ὅτι τὸ Φῶς εἶναι ἡ μόνη πραγματικότητα.

Ἂς ἀφήσουμε τὸν ἦχο τῶν σημαντρων νὰ συντονίσει τὴν καρδιά μας μὲ τὴν οὐράνια ἁρμονία.

Εἴθε ἡ δύναμη τοῦ Ψαλμοῦ 67 νὰ γίνει ἡ προσωπική μας ὁδοποιία πρὸς τὴν πληρότητα καὶ τὴν εὐτυχία.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΦΩΣ, ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΘΡΙΑΜΒΟ!