Έχει συζητηθεί αρκετά -ή ίσως όχι αρκετά!- ότι η trap προωθεί την κουλτούρα του βιασμού, το slut shaming και τρέφει την πατριαρχία

Γυναίκες μονίμως διαθέσιμες σεξουαλικά, ημίγυμνες όχι κατ΄ανάγκη επειδή το θέλουν οι ίδιες, αλλά για να προσφέρουν ικανοποιητικό θέαμα για τους άντρες-εραστές τους που φέρονται, συχνότατα, και ως μαστροποί τους, τουλάχιστον συμπεριφορικά. Οι γυναίκες υποτιμώνται συστηματικά, αλλά αυτό, διυλισμένο από την «τραπ αντρική ματιά» μοιάζει περισσότερο με φόρο τιμής σε αυτές, αξίζουν σεξ και χρήματα και ακριβές τσάντες. «Τι, τους χαλάει κιόλας;»

«Η πουτάνα σου, η πουτάνα μου, την κερατώνω και αυτή δεν μ’ αφήνει, η βίζιτα»: αυτός είναι στίχος σε τραπ τραγούδι.

Φυσικά, είναι αστεϊσμός να διατεινόμαστε ότι η κοινωνία μας, σάπια σε πολλά της κομμάτια, κινδυνεύει από την trap μουσική. Δεν πρόκειται περί εχθρού της, αλλά περί καθρέφτη της, μάλλον.

Η λέξη trap εμπεριέχει δύο έννοιες άμεσα συνδεδεμένες με την λέξη «παγίδα». Ως «trap» αναφέρονταν τόσο οι χώροι του φτωχού αμερικανικού νότου, στους οποίους γίνονταν το εμπόριο ναρκωτικών, όσο και η ίδια η χρήση. Ενώ παράλληλα, ως trap αναφερόταν και η «παγίδευση» σε ένα χωρίς διέξοδο lifestyle φτώχειας, εξαθλίωσης, βίας, ναρκωτικών και τελικά θανάτου. Μια «παγίδευση» που εξυμνείται, εμπλουτίζοντας λυρικά τα beats, με την κατανάλωση και το μαγείρεμα ναρκωτικών να έχουν τον πρώτο (και το δεύτερο) λόγο στιχουργικά.

Το ζητούμενο στην τραπ, επομένως, παραμένει –όπως και σε κάθε νεοφερμένο ρεύμα– να χωνευτεί από την κοινωνία και να καταφέρουν οι καλλιτέχνες να βγάλουν μια προσαρμοσμένη στα δικά τους βιώματα εκδοχή. Οι βεβιασμένες κόπιες με επιτηδευμένα ακραία θεματολογία μπορεί να έχουν εφήμερη αποδοχή, όμως ξεθωριάζουν γρήγορα στο χρόνο, μιας και δεν έχουν κάτι το πρωτότυπο να παρουσιάσουν….

*