Η Μεταμόρφωση του Χριστού και η Αλληγορία του Σπηλαίου του Πλάτωνα

Αυτό το θαύμα του Φωτός, της αποκάλυψης, της θεϊκής παρουσίας μέσα στον άνθρωπο βρίσκει έναν πανίσχυρο καθρέφτη μέσα στον αρχαίο ελληνισμό.

Ναι, υπάρχει μία παραβολή-σταθμός που αντιστοιχεί βαθιά στη Μεταμόρφωση του Χριστού:

Η Αλληγορία του Σπηλαίου του Πλάτωνα

(“Πολιτεία”, Βιβλίο Ζ΄)

Αντιστοίχιση με τη Μεταμόρφωση

1. Ο Σπηλαιώδης Κόσμος = Ο Κόσμος της Ψευδαίσθησης

Όπως οι δεσμώτες στο σπήλαιο βλέπουν μόνο σκιές, έτσι κι εμείς στη γη βλέπουμε μόνο τις επιφανειακές μορφές των πραγμάτων.

Στη Μεταμόρφωση, οι μαθητές “βλέπουν πίσω από το πέπλο” τη θεϊκή φύση του Χριστού.

2. Η Έξοδος από το Σπήλαιο = Η Ανάβαση στο Όρος Θαβώρ

Ο άνθρωπος που βγαίνει από το σπήλαιο, ανεβαίνει προς το Φως και δεν το αντέχει στην αρχή, όπως οι μαθητές δεν μπορούσαν να κοιτάξουν τον Ιησού.

Η ανάβαση είναι συμβολική ανάβαση της συνείδησης.

3. Ο Ήλιος = Η Αλήθεια / Το Αγαθό / Ο Χριστός

Στο τέλος, ο άνθρωπος αντικρίζει τον Ήλιο — το Φως της απόλυτης αλήθειας, όπως και στη Μεταμόρφωση οι μαθητές βλέπουν το Φως το Αληθινό.

Ο Ήλιος του Πλάτωνα και το Φως του Ιησού είναι ταυτόσημα στην εσωτερική εμπειρία.

4. Η Επιστροφή στο Σπήλαιο = Η Αποστολή του Φωτισμένου

Όποιος είδε το Φως, έχει καθήκον να επιστρέψει στους δεσμώτες και να τους απελευθερώσει.

Όπως ο Χριστός επιστρέφει στους ανθρώπους μετά τη Θεϊκή Του αποκάλυψη και βαδίζει προς τη Σταύρωση.

Και όπως ο φωτισμένος άνθρωπος οφείλει να υπηρετήσει το καλό.

Συμπέρασμα

Η Μεταμόρφωση του Χριστού και η Έξοδος από το Σπήλαιο του Πλάτωνα είναι δύο παραβολές της ίδιας βαθιάς εμπειρίας:

Το ταξίδι του ανθρώπου από το σκοτάδι της άγνοιας προς το Φως της Αλήθειας.

Και στις δύο, ο άνθρωπος ανεβαίνει, μεταμορφώνεται, αποκαλύπτεται και επιστρέφει ως Φως για τους άλλους.