Όταν ο Χαοτικός φεύγει… Εσύ Ποιος γίνεσαι; “Σύνδρομο της Μήδειας-Σκιάς”

Η αθέατη ταύτιση με τον τραυματικό ρόλο και πώς να επιστρέψεις στο φως  “Σύνδρομο της Μήδειας-Σκιάς” ή “Post-Traumatic Mimetic Syndrome (PTMS)”

Κάποιες φορές στη ζωή -στον γάμο, στη φιλία, στην ομάδα, ή στη δουλειά- ένα πρόσωπο με, αστάθεια ή χαοτικό χαρακτήρα, φεύγει. Ίσως απομακρύνεται κατηγορώντας, απορρίπτοντας, χρησιμοποιώντας τη συμπόνια των άλλων χωρίς να τη σεβαστεί ποτέ. Μπορεί να ήταν η Μήδεια της κοινότητας… αυτή που πρώτα γοήτευσε, μετά διατάραξε και τελικά αποχώρησε -αφήνοντας πίσω ένα κεφάλι γεμάτο ερωτήσεις και μια ψυχή γεμάτη πόνο.

Αυτό που λίγοι παρατηρούν είναι τι συμβαίνει μετά… Μέσα στο βουβό τραύμα της αποχώρησης, κάτι παράξενο συμβαίνει:

Οι άνθρωποι που έμειναν πίσω αρχίζουν να αντιγράφουν – χωρίς να το καταλαβαίνουν- μέρη της συμπεριφοράς αυτού που έφυγε.

Τι συμβαίνει στον Νου και στο Σώμα

Ο ψυχισμός σου, για να αντέξει το σοκ, ενεργοποιεί αμυντικούς μηχανισμούς.

 Το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα, που ρυθμίζει την ηρεμία, αντιδρά με παγωμένη ενστικτώδη ταύτιση.

Σαν να λέει: «Για να προστατευτώ, θα μιμηθώ λίγο τον ‘λύκο’ που έφυγε, για να μην έρθει άλλος!»

Ο εγκέφαλος φορτώνει συναισθηματικές μνήμες και δημιουργεί προσωρινές ταυτίσεις, όχι γιατί το θέλεις, αλλά γιατί ο οργανισμός σου προσπαθεί να καταλάβει.

Η Μήδεια μέσα σου -ο μύθος ως καθρέφτης

Η Μήδεια δεν ήταν μόνο μάγισσα. Ήταν και επαναστάτρια, μάνα, σύζυγος, προδότρα, θύμα και θύτης. Όταν την εγκαταλείπει ο Ιάσονας, γίνεται χαοτική αλλά και απόλυτα ανθρώπινη.

Όταν μια “Μήδεια” φεύγει από τη ζωή σου, η σκιά της σε κυριεύει για λίγο, μέχρι να τη δεις, να την καταλάβεις και να την απελευθερώσεις.

Τα Κύρια Σημεία – Τι Πραγματικά Συμβαίνει

Η αποχώρηση χαοτικού ανθρώπου προκαλεί μικρό συλλογικό τραύμα.

 Ο εγκέφαλος υιοθετεί αμυντικά συμπεριφορές, ακόμα κι αν δεν σου ταιριάζουν.

 Οι κοινότητες, οι οικογένειες ή οι φίλοι, προσωρινά καθρεφτίζουν αυτόν που έφυγε.

Αυτό είναι φυσικό, αλλά όχι μόνιμο. Μπορεί να θεραπευτεί.

 Εσύ δεν είσαι το απομεινάρι του άλλου. Είσαι το φως σου.

Πώς να επαναφέρεις την Ψυχική σου Αλήθεια

1. Προσευχή – Άγγιγμα με το Θείο

Η προσευχή, είτε απλή είτε βαθιά, βοηθά το παρασυμπαθητικό να γειωθεί ξανά.

Πες: “Θεέ μου, φώτισε αυτό που δεν καταλαβαίνω. Δώσε μου πίσω τον εαυτό μου.”

Είναι σαν επανεκκίνηση του νευρικού σου συστήματος. Σου επιτρέπει να νιώσεις αποδοχή, γαλήνη και καθαρότητα.

2. Ενσυναισθητική Παρατήρηση – Αγάπη χωρίς κρίση

Στάσου με συμπόνια απέναντι στον εαυτό σου.

Παρατήρησε:

 “Μήπως συμπεριφέρομαι σαν εκείνον που έφυγε; Όχι γιατί είμαι έτσι, αλλά γιατί προσπαθώ να θεραπευτώ;”

 Μόλις το δεις χωρίς κατηγορία, το ξεπερνάς.

3. Κοινή Εξομολόγηση στην Κοινότητα

Μιλήστε ανοιχτά:  “Νομίζω όλοι αλλάξαμε λίγο από τότε που έφυγε. Ας θυμηθούμε ποιοι είμαστε.”

Η συλλογική επίγνωση λυτρώνει, αγκαλιάζει, καθαρίζει.

Τι να Θυμάσαι Πάντα

Δεν είσαι το τραύμα.

Δεν είσαι το κενό του άλλου.

Είσαι ο εαυτός σου που επιστρέφει στο φως.

Όταν μια “Μήδεια” αποχωρεί, η σιωπηλή μάχη δεν είναι να καταλάβεις γιατί έφυγε, αλλά πώς να μείνεις εσύ.

Και αυτός είναι ο δρόμος του ήρωα. Ο ήρωας που αγκαλιάζει το σκοτάδι, και τελικά γεννιέται ξανά από το φως.

Υ.Γ.

Ας μην κρατάμε μέσα μας καμία πικρία, κανένα βάρος για αυτούς που αποχώρησαν.

Αντιθέτως, ας προσευχόμαστε για το καλό τους – να βρουν φως, να θεραπευτούν, να γαληνέψουν.

Ό,τι κρατάμε μέσα μας, μας συνδέει. Και εμείς επιλέγουμε να απελευθερωθούμε από κάθε δεσμό πόνου.

Η ευλογία και η σοφία του Θεού που βλέπει τα πάντα,

ξεκινά πρώτη να μας προστατεύει… πολύ πριν εμείς προλάβουμε να το ζητήσουμε.

Αρκεί η καρδιά μας να είναι καθαρή.