Όποιος κατεβεί στον Πειραιά, προκειμένου να ταξιδέψει ατμοπλοϊκώς και έχει την ατυχία να χρειαστεί να περιμένει το πλοίο που θα τον μεταφέρει στο νησί του προορισμού του, βιώνει κατά τους θερινούς μήνες την τραυματική περιπέτεια της αναμονής σε μιαν ασφαλτοστρωμένη Σαχάρα, μες στο λιοπύρι, κάτω από τον ανελέητο ήλιο του καλοκαιριού. Εξάλλου τον χειμώνα βρίσκεται εκτεθειμένος στη βροχή ή στους παγερούς ανέμους, που σαρώνουν τους άπλετους χώρους του λιμανιού. Κι […]
Οι φαρισαίοι, οι γραμματείς, οι τελώνες, οι σταυρωτές, οι μαθητές, αλλά και ο Χριστός, εμείς είμαστε! Ο αρχαίος, αρχετυπικός θίασος επί σκηνής: εκτός αλλά και εντός! Το εγώ είναι οι γραμματείς, οι φαρισαίοι και οι τελώνες οι οποίοι, συναλλασσόμενοι με τα άνομα συμφέροντά τους, εντέλει παραδίδουν έμμεσα ή άμεσα τον Χριστό στους σταυρωτές! Οι μαθητές πάντοτε ακολουθούν τον Διδάσκαλο, αλλά ανάμεσα τους βρίσκεται και εκείνος που προδίδει, εκείνος που αρνείται, […]
Όταν δολοφονείται κάποιος οικονομικός ή πολιτικός μετανάστης στη χώρα μας από έναν Έλληνα, ξεσηκώνονται όλες οι ελληνικές ανθρωπιστικές και αντιρατσιστικές οργανώσεις -και ορθώς πράττουν- για να διαδηλώσουν τη συμπαράστασή τους στους ταλαίπωρους αυτούς συμπολίτες μας, πολλοί από τους οποίους ενδέχεται να έχουν υποστεί τις συνέπειες των φυλετικών ή ταξικών διακρίσεων και στην ίδια τους τη χώρα. Όταν όμως δολοφονείται κάποιος –πολλές φορές ταλαίπωρος κι αυτός- Έλληνας από έναν μετανάστη, δεν βλέπουμε […]
Γιατί οι Εβραίοι απαίτησαν με τέτοιο μένος την θανάτωση του Χριστού, και μάλιστα ανταλλάσσοντάς την με την απελευθέρωση ενός κακούργου -του Βαραβά-, αφού αυτός, ο έστω και ιδιόρυθμος κατ’ αυτούς «προφήτης», τους ευεργετούσε διαρκώς θεραπεύοντας και ελευθερώνοντάς τους από τα δαιμόνια; Οι Εβραίοι -οι οποίοι συμβολίζουν τον τύπο συνείδησης που, σε αντίθεση προς τους Έλληνες, δεν ομολογεί το Φως- ενοχλήθηκαν τόσο βαθιά από τον Χριστό επειδή δεν άντεξαν το μήνυμά […]
Ο ελληνικός λόγος είναι κατανοητός από τον νου γιατί είναι πλήρης. Είναι η απόλυτη λογική του Λόγου, η οποία ενυπάρχει στο DNA των ελληνικών συνειδήσεων! Ο Πατήρ είναι οι θεότητες: «Ποιήσωμεν άνθρωπον…» Ο Χριστός, αεί Ον, είναι η γέφυρα μεταξύ θεοτήτων και θεών, ο συνδετικός κρίκος του Πατρός δια του Αγίου Πνεύματος με τους θεούς. Οι θεοί είναι οι αρχάγγελοι και οι άγγελοι ή νετρίνα όπως ονομάζονται από την φυσική. […]
Πολύ συχνά συγχέονται στην καθημερινή τους χρήση τα ρήματα κληροδοτώ και κληρονομώ, μολονότι έχουν διακριτή σημασία. Η διαφορά ανάμεσα στα δύο ετούτα ρήματα είναι ό,τι μεταξύ των ρημάτων παίρνω και δίνω. Συνήθως χρησιμοποιείται το ρήμα κληρονομώ και σπανιότατα το ρήμα κληροδοτώ. ΄Ετσι ακούμε ή διαβάζουμε, ας πούμε, τη λανθασμένη φράση: «Σε ποιους κληρονόμησε ο θείος σου την περιουσία του;» Όμως το ρήμα κληροδοτώ σημαίνει: «αφήνω, μεταβιβάζω με διαθήκη σε κάποιον […]
Φτάσαμε, ως φαίνεται, σε μια εποχή σαχλού ξεφαντώματος, κοινώς ξεσαλώματος, γενικού ηθικού ξεχαρβαλώματος,παγκοσμιοποιημένης ελαφρότητας και κενότητας (βλέπε τις κιτσάτες βραζιλιάνικες καρναβαλικές φιέστες στο Μοσχάτο), όπου ο πολιτικά σωστός λόγος του πλανητάρχη, συνεπικουρούμενος και από τον αντίστοιχο λόγο των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του έλληνα πρωθυπουργού μη εξαιρουμένου, χαρακτηρίζει τρομοκράτες τους ανθρώπους που θυσιάζονται για την αξιοπρέπεια και την αυτοδιάθεσή τους, εφόσον βέβαια υπονομεύουν τα σχέδια ενός άκρατου ηγεμονισμού. Έτσι, σε […]
Τίποτα λιγότερο μην αποδεχτείς από την θεϊκότητά σου, την θεία λειτουργία του όντος σου που είναι το φως, η χαρά, η ροή με την ζώσα ζωή και τον συγκλονιστικό στροβιλισμό της. Τίποτα λιγότερο από την κρυστάλλινη λειτουργία του νου! Την κένωση του δηλαδή από την σκέψη που ενέχει αντίθεση και την πλήρωσή του από φως, χαρά, Λάμψη. Τον Θεό τον αποκαλυπτόμενο στον νου ως Λάμψη! Κανείς να μη συμβιβαστεί με […]
;Θεωρώ πως σε καμία γλώσσα του κόσμου δεν θα πρέπει να υπάρχουν έννοιες απόλυτα συνώνυμες. Η γλωσσική οικονομία δεν γίνεται να επιτρέπει δύο λέξεις να σημαίνουν ακριβώς το ίδιο. Κάποια έστω και ελάχιστη νοηματική διαφορά πρέπει να τις διαχωρίζει. Τα τελευταία χρόνια συνηθίσαμε να χρησιμοποιούμε στον προφορικό και στον γραπτό λόγο αυθαίρετα, χωρίς διάκριση, ως συνώνυμα τα επιρρήματα σχεδόν και περίπου. Το επίρρημα σχεδόν, όταν δεν μετριάζει, όταν δεν περιορίζει […]
