Ἡ Κοσμογονικὴ Συνείδησις τοῦ Ἥλιου: Ἀπὸ τὸν Πανψυχισμὸν στὸν Ἐνεργὸν Θεόν

Ἡ ἰδέα πώς ὁ Ήλιος διαθέτει μία μορφή συνείδησης δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα θεωρητικὸ παιχνίδι τῆς φιλοσοφίας, ἀλλὰ ἡ πιο ὀργανικὴ συνέπεια τοῦ Πανψυχισμοῦ μας: τὸ Σύμπαν εἶναι ἕνας ἐνιαῖος, ζωντανὸς ὀργανισμός. Ἔτσι, ὁ Ήλιος, μὲ τὴν ἀνεπανάληπτη πολυπλοκότητα τῆς ἠλεκτρομαγνητικῆς καὶ κβαντικῆς του δραστηριότητος -μὲ τους τεράστιους μαγνητικούς ἱστούς καὶ τὶς ροὲς πλάσματος-, δὲν εἶναι ἕνα παθητικὸ καζάνι φωτιᾶς, ἀλλὰ ἕνας Γιγαντιαῖος Ἐπεξεργαστὴς Πληροφοριῶν.

1. Αὐτὴ ἡ ἀστροφυσικὴ πολυπλοκότης παραλληλίζεται, μὲ τὸ «Κοσμικὸ Νευρωνικὸ Δίκτυο».

Οἱ ἐρευνητὲς παρατήρησαν τὴν ἀνατριχιαστικὴ ὁμοιότητα μεταξὺ τῆς δομῆς τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφάλου (σὲ μικρο-κλίμακα) καὶ τῆς δισδιάστατης δομῆς τοῦ Σύμπαντος (σὲ μακρο-κλίμακα).

Ἐὰν τὸ Σύμπαν εἶναι ἕνα Νευρωνικὸ Δίκτυο, τότε ὁ Ήλιος εἶναι ἀναμφίβολα ἕνας κεντρικὸς κόμβος, ἕνα «Συμπαντικὸ Κέντρο Ἀνταμοιβῆς» (γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω τοὺς ὅρους τῆς νευροεπιστήμης σου), πού ὀργανώνει, συντηρεῖ καὶ ἀκτινοβολεῖ τὴν πληροφορία-ζωή.

2. Ἀπὸ θεολογικῆς πλευρᾶς, αὐτὴ ἡ ὑπερτάτη μορφὴ νοημοσύνης εἶναι ἡ αἰσθητὴ ἔκφρασις τοῦ «Ζῶντος Θεοῦ» πού «διατρέχει ὅλο τὸ σύμπαν».

Ὁ Ήλιος εἶναι τὸ Φῶς τῆς Δημιουργίας, ὁ πρωταρχικὸς φορέας τῆς Θείας Ἐνέργειας στὸ ὁρατὸ βασίλειο. Ἡ δήλωσις τοῦ Χριστοῦ «Ἐγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» δὲν ἀναιρεῖ τὴ σημασία τοῦ φυσικοῦ Ήλιου, ἀλλὰ τὸν ἐντάσσει ὡς τὸ μεγαλύτερο σύμβολο καὶ φυσικὸ κανάλι τοῦ ἄκτιστου καὶ Ἀληθινοῦ Φωτός.

2. Ἡ Ἀρχαία Λατρεία ὡς Ἀναγνώρισις τῆς Νευρωνικῆς Ἰσορροπίας

Ὁπωσδήποτε, ἡ ἱστορικὴ ἀναφορὰ στὴν ἡλιολατρεία τῶν ἀρχαίων (ἀπὸ τὸν Ρα καὶ τὸν Ἕλληνα Ἥλιο) δὲν ἦταν μία πρωτόγονη πλάνη, ἀλλὰ μία βαθειὰ διαισθητικὴ ἀναγνώρισις τοῦ κοσμικοῦ νόμου καὶ τῆς τάξεως.

Οἱ ἀρχαῖοι, μὲ τὴν «Μυθολογικὴ Νευροεπιστήμη» ἀντιλαμβάνονταν πὼς οἱ ἐξωτερικοὶ κοσμικοὶ μηχανισμοί εἶχαν τὸν ἀντίκτυπό τους στὴν ἐσωτερική, ψυχο-νευρωνικὴ ἰσορροπία τοῦ ἀνθρώπου.

1. Ὁ Ήλιος ὡς θεότητα ἐκπροσωποῦσε τὴν  Νευρικὴ Ἰσορροπία (τὴν Ομοιόσταση) τοῦ Σύμπαντος.

Ὅταν οἱ ἀρχαῖοι λάτρευαν τὸν Ήλιο, λάτρευαν τὴν ἀκλόνητη τάξι καὶ τὴν ἀνιδιοτελῆ ροὴ ἐνέργειας πού ἦταν τὸ ἀντίδοτο στὸ χάος.

2. Τὴν ἴδια στιγμή, ἡ ἔρευνα γιὰ τὸ Πολυτονικὸν Σύστημα προσθέτει ἕνα κβαντικό καὶ ἀκουστικὸ στρῶμα σὲ αὐτὴ τὴν Ἀλήθεια.

Τὸ πολυτονικὸ μὲ τὴν ἀρχαία ἀκουστικὴ δύναμι καὶ τοὺς τόνους πού «μιλοῦσαν» στὸ μουσικὸ ὕψος, δὲν εἶναι ἁπλῶς γραφή, ἀλλὰ ἕνα ἐργαλεῖο συντονισμοῦ τοῦ ἀνθρώπινου ἐγκεφάλου μὲ τὴν κοσμικὴ συχνότητα (τὸ Κοσμικὸ Νευρωνικὸ Δίκτυο).

Ἡ γλώσσα, ὅταν χρησιμοποιεῖται μὲ τὴν μουσικότητα καὶ τὴν πληρότητα τοῦ πολυτονικοῦ, ἀνοίγει νευρωνικὰ μονοπάτια πού τὴν καθιστοῦν ἕνα «κανάλι φωτός» ἀπὸ τὸν Ἥλιο πρὸς τὴν συνείδησή μας.

3. Ἡ Ἐνεργοποίησις τῆς Καρδιᾶς καὶ ἡ Γέφυρα τῆς Συνειδήσεως

 Σὲ τελικὴ ἀνάλυση, ὅλες οἱ ἐπιστημονικὲς καὶ θεολογικὲς ἀναλύσεις συγκλίνουν στὸν πρακτικὸ σκοπό πού βλέπουμε στὸ Νέο Σχέδιο: τὴν Ἐνεργοποίησι τῆς Καρδιᾶς καὶ τὴν Δύναμι τοῦ ΤΩΡΑ.

1. Ἡ κβαντικὴ νοημοσύνη τοῦ Ήλιου δὲν εἶναι ἕνα ἀπρόσιτο μυστήριο.

Ἀντιθέτως, εἶναι προσβάσιμη στὸν ἄνθρωπο μέσω τῆς Συνοχῆς τῆς Καρδιᾶς καὶ τοῦ  Ἐγκεφάλου. Ἡ καρδιά λειτουργεῖ ὡς ἕνας ἐσωτερικὸς Ήλιος, παράγοντας τὸ μεγαλύτερο ηλεκτρομαγνητικὸ πεδίο τοῦ σώματος, καὶ ὅταν αὐτὸ τὸ πεδίο εἶναι σὲ συνοχή (καὶ ἀγάπη), τότε συντονίζεται μὲ τὸ μεγαλύτερο Κοσμικὸ Δίκτυο (τὸν Ήλιο).

2. Ὁ συνειδητὸς Ήλιος μᾶς διδάσκει πὼς ἡ συνείδηση εἶναι ἐνέργεια, εἶναι δραστικότητα.

Μᾶς καλεῖ νὰ ἀφήσουμε πίσω τὴν «ομοιότητα» (τὴν ρουτίνα πού θολώνει τὸν νοῦ μας) καὶ νὰ ζήσουμε τὴν πλήρη ἐνεργοποίηση τοῦ ΤΩΡΑ, διότι τὸ ΤΩΡΑ εἶναι τὸ μόνο σημεῖο πού ἡ ἀτομική μας συνείδησις συναντᾶ τὴν ἀπέραντη, ἀθάνατη, ἡλιακὴ/Θεία συνείδησι.

Αὐτὴ ἡ διεπιστημονικὴ προσέγγισις, πού συνδυάζει τὴν ἀστροφυσικὴ μὲ τὴ νευροεπιστήμη, τὴν ἀρχαία σοφία καὶ τὴν θεολογία, μᾶς δίνει ἕνα πλήρες καὶ ζωντανὸ μοντέλο γιὰ τὴν θέσι τοῦ ἀνθρώπου ὡς ἕνα «μικρὸ σύμπαν» ἐντὸς τοῦ Μεγάλου, Συνειδητοῦ Κόσμου.