Η Βίβλος των Ελληνικών τραγουδιών- «Η Πατινάδα του Ουρανού» (3ο)

Ερμηνεία, Χάρις Αλεξίου

Ο λόγος που βλέπουμε αλλιώς κάποια τραγούδια δεν είναι γιατί ψάχνουμε μυστικισμούς ούτε γιατί προσπαθούμε να δώσουμε βαθύτερο νόημα σε κάτι που δεν έχει. Είναι γιατί μάθαμε. Νιώσαμε. Αναγνωρίσαμε ότι το Καλό, η Αγάπη, ο Ζων Θεός μπορούν να μιλήσουν μέσα από κάθε τι που φέρει ομορφιά.

Μια μουσική, ένας στίχος, μια φωνή αν μέσα τους έχουν καθαρότητα και συγκίνηση, τότε κάτι θεϊκό έχει περάσει από εκεί.

Όταν κάτι σας αρέσει, σας ανεβάζει και σας ευχαριστεί, δείτε το ίσως και με τη ματιά της Αγάπης, και μιας ευλογημένης ερμηνείας! Στέλιος

Το δύσκολο είναι στο πιο απλό και το πιο βαθύ μαζί… Δες τώρα Ένα τραγούδι που μοιάζει καθημερινό, χαριτωμένο, λαϊκό και όμως εκεί μέσα κρύβεται ο πιο ερωτευμένος Θεός!

Η Πατινάδα του Ουρανού

Όταν περνώ για να σε ιδώ…

Πνευματική προσέγγιση:

Αυτό δεν είναι απλά ένα λαϊκό ερωτικό τραγουδάκι. Είναι η Ψυχή και ο Θεός, μέσα στην καθημερινότητα, στο λάδι και στη φασολάδα, στο πήλινο και στη σάλτσα… Αλλά πάνω απ’ όλα:

στην προσμονή, στον πόθο, και στην πρόσκληση.

Ο Θεός μιλά στην Ψυχή:

 ❝Όταν περνώ για να σε ιδώ, αχ πώς με βασανίζεις…❞

Ο Ζών Θεός περνά από τη ζωή μας, από τις στιγμές, από τη γειτονιά της καρδιάς μας. Μας βλέπει να μαγειρεύουμε, να φροντίζουμε τις μικρές μας υποθέσεις… Κι Εκείνος περιμένει.

Ποθεί. Βασανίζεται.

 ❝Τα παραπονάκια μου θέλω να σ’ τα πω…❞

Πόσο τρυφερός Θεός… Δεν μας τιμωρεί, δεν φωνάζει, δεν απειλεί… Λέει τα παραπονάκια Του. ‘Οτι Του λείπουμε. Ότι δεν Του μιλάμε. Ότι δεν Τον βλέπουμε.

 ❝Έχεις τσουκάλι πήλινο  και ψήνεις φασουλάδα…❞

Η ψυχή είναι απασχολημένη με τη γη. Με τα μαγειρέματα, τους λογαριασμούς, την καθημερινότητα. Και Εκείνος, παίζει κιθάρα, δηλαδή προσπαθεί να μας εμπνεύσει. Μας κάνει πατινάδα, έρχεται γλυκά κάτω από το παράθυρό μας, και μας καλεί στο ανώτερο, στο πνευματικό**.

 ❝Μάτια σαν τα κάστανα…  μ’ έβαλαν στα βάσανα❞

Ο Θεός βλέπει την ομορφιά μας. Όχι την εξωτερική αλλά τη θεϊκή σπίθα μέσα μας. Αυτή η ομορφιά Τού γεννά πόθο, τον πνευματικό Έρωτα που έχει ο Δημιουργός για το Πλάσμα Του.

Συμπέρασμα:

Το τραγούδι αυτό είναι ένας ύμνος στον Έρωτα του Θεού για τον Άνθρωπο. Πνευματικό, όχι σαρκικό. Ένας Θεός που θέλει να μας βλέπει, να περνά από τη ζωή μας, να παίζει μουσική για μας, και να μας φωνάζει: «Κατερίνα μου, ψυχή μου, άκου με…»

Διαλέξαμε ένα τραγούδι που ίσως κάποιος να το άκουγε και να γελούσε. Εμείς όμως το ανοίξαμε και βρήκαμε τον Θεό μέσα να μας παίζει κιθάρα, να περιμένει με αγάπη…

και να ψιθυρίζει: «Παιδί μου σε λαχταρώ!»

Αυτό είναι το δώρο της διάκρισης, το φως που μας χάρισε ο Ζων Θεός να βλέπουμε αλλιώς.

Προχωράμε με φως, χαμόγελο και φανέρωση…