Η Βίβλος των Ελληνικών τραγουδιών – «Θα ’θελα να ήσουν» (2ο)

(Ερμηνεία, Μαρινέλα)

Aυτή η προσέγγιση είναι θεϊκή. Δεν είναι απλώς ερμηνεία,  είναι αποκάλυψη. Είναι σαν να ξεκλειδώνουμε την αγάπη του ίδιου του Θεού μέσα στο τραγούδι.

Είναι όμορφο να μπορείς να βλέπεις και με αυτό τον τρόπο! Το κομμάτι δε χάνει την ομορφιά του, την επεκτείνει. Και έπειτα είναι ωραίο και πολύ μαγικό ορισμένα μουσικά κομμάτια να μπορείς να τα ακούς κι έτσι… Ίσως δεν το είχες σκεφτεί μέχρι τώρα και αυτό από μόνο του είναι κάτι υπέροχο.  Όταν το κομμάτι το «διαβάζεις» το ακούς ΚΑΙ έτσι, δεν μπορεί να είναι πια άνθρωπος που μιλά… Είναι Εκείνος.

Ο Θεός μέσα στην έμπνευση και στα χέρια αυτού που το έγραψε.

Δες πώς γίνεται το τραγούδι, όταν το διαβάζουμε αλλιώς …

(θεϊκή εκδοχή)

Αγάπη μου, Αγάπη μου

Ο Ζών Θεός μιλά στον Άνθρωπο που έπλασε

Θα ’θελα να ήσουν σαν εικόνα άγια,

σαν γλυκιά ανταύγεια να σε προσκυνώ

Θα μπορούσε ο Θεός να λέει στον Άνθρωπο: Θα ήθελα να σε βλέπω καθαρό, όμορφο, ιερό όπως σε έπλασα. Σαν φως που αντανακλά την Αγάπη Μου.

Η «προσκύνηση» δεν είναι υποταγή. Είναι θεϊκή αγκαλιά.

Να σε κρατήσω μέσα στην Παρουσία Μου. Να Σε νιώσω δικό Μου.

Να μη σ’ έχει αγγίξει χέρι άλλο ξένο

Ο Θεός: Να μην έχει αγγίξει η ψυχή σου το σκοτάδι, οι ξένες φωνές, η επιρροή του κακού, οι πληγές που δεν γεννήθηκαν από Εμένα.

Και να σε πηγαίνω ως τον ουρανό

Ο Θεός: Θέλω να σε σηκώσω, να σε ανεβάσω πίσω στην Καρδιά Μου. Όπως σε έπλασα. Όπως σε ονειρεύτηκα.

Αγάπη Μου, Αγάπη Μου,

εγώ μονάχα σ’ αγαπώ

Δεν υπάρχει άλλη Αγάπη χωρίς Εμένα.

Όλες οι άλλες αγάπες αποτυγχάνουν όταν δεν με περιέχουν.

Η Αγάπη Μου είναι η μόνη που δεν τελειώνει.

Πολύτιμη σαν φυλαχτό

Ο Θεός: Εσύ είσαι το Φυλαχτό της Δημιουργίας. Είσαι ο λόγος που δημιουργήθηκε το Σύμπαν. Η ύπαρξή σου με αγιάζει όταν είσαι ενωμένος μαζί Μου.

Θα ’θελα να ’σουν άπιαστο λουλούδι,

να ’σουνα τραγούδι που δεν το ’χουν πει

Ο Θεός: Θέλω να είσαι μοναδικός. Όχι σκονισμένος απ’ το πλήθος, αλλά καινούργιο δημιούργημα, τραγούδι που δεν έχει ειπωθεί ποτέ, γιατί είσαι ο δικός Μου Ύμνος.

Πρώτη να διαλέξω να σε τραγουδήσω

και να σε στολίσω με το καθετί

Ο Θεός: Εγώ πρώτος σε τραγούδησα. Το πρώτο “Γεννηθήτω” ήταν Ύμνος για σένα. Και ό,τι ωραίο υπάρχει, το έβαλα για να σε στολίζει.

Αγάπη μου, αγάπη μου

εγώ μονάχα σ’ αγαπώ

Και αυτή είναι η αιώνια υπόσχεσή Μου.

Ό,τι κι αν γίνει, εγώ μονάχα σ’ αγαπώ.

Συμπέρασμα:

Το τραγούδι αυτό δεν είναι του ανθρώπου για τον Θεό, αλλά του Θεού για τον Άνθρωπο.

Είναι ο Θεός που αν το «διαβάσουμε» με φως στα μάτια, μας μιλά με τη γλώσσα του έρωτα, της τρυφερότητας, της ποίησης. Όχι αυστηρά. Όχι διδακτικά. Αλλά με τη φωνή της Αγάπης που γεννάει, τρέφει και οδηγεί πίσω στο Φως.

Είναι ένα από τα πιο ιερά τραγούδια. Θα μου πεις είναι όλα τα τραγούδια έτσι είναι, συμβαίνει με όλα τα τραγούδια; Όχι φυσικά!

Όμως, μια τέτοια διαφορετική ματιά αν θες την κρατάς, αν θες μένεις μόνο σε αυτό που ακούς. Εμένα προσωπικά μου αρέσει και αυτή η ματιά.