Η ΦΕΝΑΚΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ Η ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ὁ ἀνθρώπινος νοῦς εἶναι ἕνας ἐξαιρετικὸς μηχανισμὸς ποὺ συχνὰ ὅμως παγιδεύεται στὰ ἴδια του τὰ δίχτυα δημιουργώντας μία συνεχή φενάκη.

Αὐτὴ ἡ φενάκη δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀπὸ μία ψευδαίσθηση ἕνα πέπλο ποὺ κατασκευάζει ἡ σκέψη μας γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὰ λάθη τὶς ἀδυναμίες καὶ τὶς ἐπιθυμίες μας.

Κρυβόμαστε πίσω ἀπὸ λογικοφανῆ ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ μὴν ἀντιμετωπίσουμε τὴν πραγματικὴ ἀλήθεια τῶν πραγμάτων καὶ ἔτσι ἐμποδίζουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ τὸ νὰ καταλάβει βαθιά. Ὁ νοῦς μας ὡς ἄριστος σκηνοθέτης στήνει ὁλόκληρα σκηνικὰ ἀπάτης γιὰ νὰ μᾶς κρατάει ἐφησυχασμένους μέσα στὴν πλάνη μας.

Εἶναι πραγματικὰ ἀπίστευτα δύσκολο νὰ ξεφύγει κανεὶς ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐσωτερικὴ φενάκη καθὼς ὁποιαδήποτε προσπάθεια γίνεται μὲ τὸ ἴδιο τὸ ἐργαλεῖο ποὺ τὴν δημιούργησε, δηλαδὴ τὴ λογική μας.

Ὅσο προσπαθοῦμε νὰ σπάσουμε τὰ δεσμὰ μὲ τὴ δύναμη τῆς δικῆς μας διάνοιας τόσο περισσότερο βυθιζόμαστε σὲ νέα στρώματα αὐταπάτης.

Εἶναι ἕνας λαβύρινθος χωρὶς ἔξοδο ὅπου κάθε στροφὴ μοιάζει μὲ ἀπελευθέρωση ἀλλὰ εἶναι ἁπλῶς μία νέα μορφὴ πλάνης ποὺ μᾶς κρατᾷ αἰχμαλώτους τοῦ ἐγώ μας.

Ἡ μόνη πραγματικὴ σωτηρία καὶ ἡ μοναδικὴ διέξοδος ἀπὸ αὐτὸ τὸ σκοτάδι ἔρχεται μόνο ὅταν παρέμβει κάτι ἀνώτερο. Μόνο ἐὰν δοθεῖ ἡ θεϊκὴ χάρη καὶ φωτιστεῖ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου μπορεῖ τὸ πέπλο νὰ σκιστεῖ καὶ νὰ δεῖ κανεὶς τὴν καθαρὴ ἀλήθεια.

Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκείνη ποὺ προσφέρει τὴν ἀληθινὴ ὅραση διαλύοντας τὴ φενάκη τοῦ νοῦ καὶ χαρίζοντας τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία ποὺ τόσο ἔχουμε ἀνάγκη.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀξιωθεῖ αὐτῆς τῆς εὐλογίας τότε μόνο ἀντιλαμβάνεται τὸ μέγεθος τῆς πλάνης στὴν ὁποία ζοῦσε καὶ μπορεῖ νὰ πορευθεῖ πλέον στὸ φῶς.