Να Σώσουμε την Ελλάδα, τη Χώρα του Φωτός!

Η Ελλάδα δεν είναι απλώς μια χώρα στον χάρτη. Είναι μια ανάσα φωτός στην καρδιά της Μεσογείου, ένας τόπος που ο Θεός και ο χρόνος στόλισαν με βουνά που μοσχοβολούν θυμάρι, με θάλασσες που καθρεφτίζουν το αιώνιο γαλάζιο, με ήλιο που δεν λείπει σχεδόν ποτέ.

Είναι το απαλό φύσημα του μελτεμιού στο Αιγαίο, το χρυσό φως του δειλινού στον Όλυμπο, ο ήχος των κυμάτων στην άκρη μιας λευκής παραλίας.

Κι όμως, αυτός ο παράδεισος πληγώθηκε.

Στις κορφές που κάποτε ήταν παρθένα, τώρα στέκουν μεταλλικά τέρατα που περιστρέφουν τις λεπίδες τους στον άνεμο. Οι ανεμογεννήτριες –που παρουσιάστηκαν σαν σωτηρία– έγιναν πληγή.

Υποσχέθηκαν φθηνή ενέργεια· η αλήθεια είναι πως το ρεύμα παραμένει πανάκριβο. Υποσχέθηκαν καθαρό μέλλον· η αλήθεια είναι πως το τοπίο μας θυσιάστηκε και η φύση μας υποχώρησε.

Η πληγή δεν είναι μόνο στο τοπίο, είναι στην ψυχή

Οι ανεμογεννήτριες δεν χάλασαν μόνο το ορίζοντα. Άνοιξαν δρόμους στα βουνά, διέλυσαν οικοσυστήματα, έδιωξαν πουλιά που ζούσαν εκεί για αιώνες. Κι όταν πια γεράσουν και αχρηστευτούν, θα αφήσουν πίσω τους σκουριά και σκουπίδια που κανείς δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί.

Αυτό δεν είναι πράσινη ενέργεια. Αυτό είναι πράσινο άλλοθι!

Η Ελλάδα μπορεί αλλιώς!

Μπορούμε να έχουμε καθαρή ενέργεια χωρίς να σφάξουμε το τοπίο μας με:

Ηλιακή ενέργεια σε στέγες και δημόσια κτίρια.

Κύματα και παλίρροιες στις θάλασσές μας, μακριά από την οπτική ρύπανση.

Γεωθερμία από τα έγκατα της γης μας.

Αποθήκευση ενέργειας και μικροδίκτυα για πραγματική ενεργειακή ανεξαρτησία.

Εξοικονόμηση και αποδοτικότητα, γιατί η πιο καθαρή κιλοβατώρα είναι αυτή που δεν ξοδεύουμε.

Δεν είναι αργά – αλλά είναι η τελευταία στιγμή!

Αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα είναι ενεργειακά “πράσινη” στα χαρτιά, αλλά γυμνή από ομορφιά και ψυχή. Κι αν χαθεί η ψυχή αυτού του τόπου, δεν θα την ξαναβρούμε ποτέ.

Η Ελλάδα του ήλιου και της θάλασσας, η Ελλάδα των μύθων και της Ιστορίας, αξίζει ένα μέλλον όπου η ενέργεια θα είναι καθαρή και το τοπίο αλώβητο.

Γιατί η πραγματική πρόοδος δεν είναι να γεμίσουμε βουνά με μέταλλο, αλλά να ζήσουμε σε ισορροπία με τη γη που μας έθρεψε.

Ας προστατέψουμε τη χώρα του φωτός!

Ας μην αφήσουμε η τελευταία εικόνα της να είναι μια λεπίδα που γυρίζει στον άνεμο!