Οι 6 Μορφές Χαμηλής Συναισθηματικής Νοημοσύνης(ή αλλιώς: η κακία, όταν φοράει μάσκες)

Ο Σκληρός – Υποτιμητικός – Απότομος

Δεν είναι δυνατός. Είναι γεμάτος ντροπή για τον εαυτό του και νομίζει πως αν φωνάξει, θα φαίνεται πιο “ψηλός”. Η σκληρότητα είναι αμηχανία που δεν έμαθε να εκφράζεται. Είναι πόνος που ντύνεται εξουσία.

Όσο πιο σκληρός, τόσο πιο ρημαγμένος εσωτερικά.

Ο Ειρωνικός – Ο Υπερόπτης

Χαμηλή αυτοεκτίμηση μεταμφιεσμένη σε πνευματική ανωτερότητα. Σαρκάζει τους άλλους γιατί δεν αντέχει να δει την αδυναμία του στον καθρέφτη. Η ειρωνεία είναι η άμυνα εκείνου που δεν αντέχει να νιώσει ευάλωτος.

Ο Ψευτο-ήσυχος – Ο “Δεν Πειράζει, καλέ”

Δεν είναι καλός. Είναι παγωμένος. Μένει σιωπηλός για να αποφύγει την ευθύνη, κρύβεται πίσω από “καλοσύνη” γιατί φοβάται τη σύγκρουση. Και ύπουλα σε κάνει να νιώθεις εσύ άσχημα για την αλήθεια σου.

Η υπερβολική ηρεμία μπορεί να είναι απλώς παθητική επιθετικότητα.

Ο Ύπουλος – Ο Χαμογελαστός Κολακευτής

Φοβάται τόσο πολύ να είναι ο εαυτός του, που προτιμά να γίνεται χαλί. Είναι ψεύτικα ευγενικός για να σε διαβάσει, όχι για να σε στηρίξει. Όχι γιατί σε αγαπά αλλά γιατί δεν αγαπάει τον εαυτό του.

Η ψεύτικη καλοσύνη είναι κακία με χαμηλό IQ.

Ο Πνευματικά “Ανώτερος” – Ο Πλασματικά Βαθύς

Μιλάει για σύμπαν, φως και ενέργειες, αλλά δεν μπορεί να ζητήσει συγγνώμη. Κρύβει την υπεροψία του σε λέξεις που δεν βιώνει, και χτίζει θρησκεία γύρω από την ανάγκη του να νιώθει “ειδικός”.

Η αληθινή σοφία δεν φωνάζει. Αγκαλιάζει.

Ο Εντυπωσιακός – Ο Επιδειξίας

Δε θέλει να τον αγαπούν. Θέλει να τον ζηλεύουν. Δεν νοιάζεται να σε νιώσει, αλλά να τον κοιτάς. Μέσα του υπάρχει μόνο ανασφάλεια που προσπαθεί να λάμψει με εξωτερικά μέσα.

Όσο πιο πολλά δείχνει, τόσο λιγότερα έχει μέσα του.

Η Κακία δεν είναι εξυπνάδα. Είναι βλακεία με άγχος.

Η ευφυΐα επιλέγει την καλοσύνη γιατί μόνο αυτή δημιουργεί, θεραπεύει, εξελίσσει.

Όποιος είναι πραγματικά έξυπνος, δεν χρειάζεται να πληγώσει για να υπάρξει.

Γίνε ένα χρυσό δέντρο!

Ριζωμένο πάνω σε μια απέραντη γαλάζια θάλασσα,

που στραφταλίζει με το παιχνίδι, το φως, την παιδικότητα, τη χαρά.

Άσε το φως της νοημοσύνης να σε διαπερνά.

Να σε ζεσταίνει.

Να σου θυμίζει πόση δύναμη έχει η καρδιά όταν παύει να φοβάται.

Κάνε τα φύλλα σου δυνάμεις:

την καλοσύνη, την καθαρότητα, την τρυφερότητα,

την ικανότητα να διακρίνεις και να παραμένεις γαλήνιος.

Μη σκιάζεσαι τη σκληρότητα των άλλων.

Ο Ήλιος ποτέ δεν ζήτησε άδεια για να ανατείλει.

Κι εσύ δεν χρειάζεται να μικρύνεις για να χωρέσεις.

Απλώς λάμψε.