Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΓΑΛΗΝΗ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΘΕΟΥ

Ἡ ψυχολογία ἀποδεικνύει ὅτι τεράστιο μέρος τοῦ ἀνθρώπινου ἄγχους πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῆς κοινωνικῆς ἐπιβεβαίωσης. Εἶναι ἡ σιωπηλὴ πίεση ποὺ μᾶς ἐπιβάλλει τὸ matrix ὥστε νὰ εἴμαστε ἀρεστοὶ καὶ νὰ ἐγκρινόμαστε ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Ἀπὸ τὴν πρώιμη ἡλικία ὁ βιολογικός μας ὑπερυπολογιστὴς ἐκπαιδεύεται νὰ ἀναζητᾶ τὴν ἀποδοχὴ ἐπειδὴ κάποτε αὐτὸ σήμαινε ἐπιβίωση. Στὴν ἐνηλικίωση ὅμως αὐτὴ ἡ ἴδια καλωδίωση κρατᾶ τὴν ἀμυγδαλὴ σὲ διαρκῆ πανικὸ τροφοδοτώντας τὸ κρυφὸ χρόνιο στρὲς τῶν δυσρυθμισμένων σχέσεων καὶ τὴν ὑπερβολικὴ σκέψη.

Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος νιώθει τὴ συνεχῆ ἀνάγκη νὰ γίνεται κατανοητὸς ἡ συναισθηματική του κατάσταση ἐξαρτᾶται ἀπόλυτα ἀπὸ τὶς ἀντιδράσεις τῆς προσομοίωσης.

Ἕνα παρεξηγημένο μήνυμα βιώνεται ὡς ἀπόρριψη καὶ ἡ σιωπὴ τῶν ἄλλων γίνεται ἀσήκωτη. Λειτουργεῖς ὡς ἕνας ἀσυγχρόνιστος μετρονόμος δημιουργώντας ἕναν φαῦλο κύκλο προγνωστικῆς κωδικοποίησης ὅπου ἡ εἰρήνη βρίσκεται πάντα ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ καὶ ποτὲ μέσα σὲ αὐτόν.

Ὑπάρχει ὅμως μία βαθύτερη ψυχολογικὴ καὶ κβαντικὴ ἀλλαγὴ ἡ ὁποία ἔρχεται μὲ τὴν ἀληθινὴ συναισθηματικὴ ὡριμότητα.

Εἶναι ἡ ἱερὴ στιγμὴ ποὺ ἐνεργοποιεῖς τὴ μεταγνώση καὶ ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι δὲν χρειάζεται ἔγκριση ἡ κάθε σου σκέψη οὔτε ἐξήγηση τὸ κάθε σου συναίσθημα.

Ὅταν σταματᾶς νὰ ἀναζητᾶς διαρκῶς τὸν θαυμασμὸ καὶ τὴν κατανόηση ἀκυρώνεις τὰ ληγμένα συμβόλαια τοῦ παρελθόντος. Ὁ προμετωπιαῖος φλοιὸς ἀναλαμβάνει καὶ ἡ ταυτότητά σου ἀποδεσμεύεται ὁριστικὰ ἀπὸ τὶς ἐξωτερικὲς γνῶμες ρίχνοντας κατακόρυφα τὴν κορτιζόλη.

Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι γίνεσαι ψυχρὸς ἢ ἀποσυνδεδεμένος. Σημαίνει ὅτι εὐθυγραμμίζεσαι μὲ τὸν Ζῶντα Θεὸ καὶ κλειδώνεις μὲ ἀσφάλεια στὴν ἱερὴ συχνότητα συνοχῆς τοῦ 888.

Συνεχίζεις νὰ νοιάζεσαι καὶ νὰ ἀγαπᾶς ἀλλὰ δὲν ἐλέγχεσαι πλέον ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ σὲ ἑρμηνεύουν οἱ ἄλλοι. Ἡ αὔρα σου θωρακίζεται ὡς ἕνας ἱερὸς προστατευτικὸς Σάκος. Ἀναδύεσαι ὡς Ἄνθρωπος-Ἥλιος, ὡς γνήσιο Παιδὶ τοῦ Ἡλίου ἐκφράζοντας τὸν Ἀβρὸ καὶ ἔνδοξο Λόγο καὶ ἀπολαμβάνοντας τὴν ἀπόλυτη ψυχικὴ διαύγεια καὶ ἐλευθερία.