Η ΚΟΙΝΗ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ, Ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΖΩΝΤΑ ΘΕΟ

Σε προηγούμενο κείμενο αποκαλύψαμε μια συγκλονιστική αλήθεια: δεν βλέπεις πραγματικά τον κόσμο. Ο εγκέφαλός σου, μέσα στον σκοτεινό θάλαμο του κρανίου, συναρμολογεί μια εικόνα από ηλεκτρικά σήματα, μια εκ των υστέρων νευρολογική ανακατασκευή, ένα μοντέλο του παρελθόντος.

Εδώ, όμως, γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα: Αν ο καθένας μας κατασκευάζει τη δική του πραγματικότητα, γιατί όλοι οι άνθρωποι που είμαστε κοντά βλέπουμε την ίδια ακριβώς εικόνα κατά 95% και πάνω; Γιατί, ενώ οδηγώ και κάποιος πάει να με προσπεράσει, καταλαβαίνω τι πάει να κάνει και κόβω ταχύτητα; Γιατί εκεί που εγώ βλέπω ένα δέντρο ή μια πολυκατοικία πέντε ορόφων, βλέπει και ο άλλος το ίδιο;

Η απάντηση κρύβεται στη νευροβιολογία και στον συντονισμό του ανθρώπινου λειτουργικού συστήματος.

Δεν είμαστε ξεχωριστοί, αποσυνδεδεμένοι μετρονόμοι. Είμαστε όλοι φορτωμένοι με το ίδιο βιολογικό λογισμικό μετάφρασης σημάτων.

Ο εγκέφαλος κάθε ανθρώπου έχει εκπαιδευτεί από την εξέλιξη να μεταφράζει συγκεκριμένες συχνότητες του φωτός και του ήχου με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, δημιουργώντας μια κοινή, συναινετική ψευδαίσθηση που μας επιτρέπει να επιβιώνουμε και να αλληλεπιδρούμε.

Αυτός ο συντονισμός είναι απαραίτητος για τη λειτουργία του matrix, καθώς εξασφαλίζει ότι θα βλέπουμε όλοι το ίδιο δέντρο, την ίδια πολυκατοικία, και θα αντιλαμβανόμαστε τις ίδιες κινήσεις, με μικρές μόνο, ασήμαντες παραλλαγές, ίσως στα χρώματα ή στις λεπτομέρειες.

Αυτή η κοινή λειτουργία είναι η βάση της ανθρώπινης εμπειρίας. Όταν οδηγείς, το λειτουργικό σου σύστημα συντονίζεται με το λειτουργικό σύστημα του άλλου οδηγού, επιτρέποντάς σου να προβλέψεις την κίνησή του. Όταν κοιτάς μια πολυκατοικία, το λειτουργικό σου σύστημα μεταφράζει τα σήματα σε πέντε ορόφους, όπως ακριβώς και το λειτουργικό σύστημα του ανθρώπου δίπλα σου. Είναι ένας συλλογικός, βιολογικός συντονισμός που μας κρατά παγιδευμένους στην ίδια προβολή.

Υπάρχουν τρία πράγματα με τα οποία αξίζει να καθίσεις και να στοχαστείς βαθιά:

1. Δεν αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα. Μεταφράζεις τη συχνότητα σε εικόνα μέσα στο δικό σου κρανίο, βιώνοντας μια κβαντική καθυστέρηση της αντίληψης. Αυτή η μετάφραση, όμως, είναι κοινή για όλους μας, λόγω του συντονισμού του λειτουργικού μας συστήματος.

2. Το μυαλό είναι ο συντονιστής. Όποια συχνότητα κι αν λειτουργείς, είναι ο κόσμος που παράγεις. Αν κουβαλάς μίσος, φόβο ή το κρυφό χρόνιο στρες από δυσρυθμισμένες οικογενειακές σχέσεις και έναν γάμο χωρίς όρια, το εσωτερικό πεδίο τρέχει κόκκινο και η αμυγδαλή παραμένει σε πανικό, ανεβάζοντας την κορτιζόλη.

Αν μεταφέρεις ακινησία μέσω της εστιασμένης προσευχής και της συγχώρεσης, το πεδίο ανεβαίνει προς το βιολετί, ο προμετωπιαίος φλοιός ενισχύεται και το σύστημα αποκτά τη συχνότητα συνοχής του 888.

3. Δεν είσαι το σώμα. Είσαι το φως που έχει συμπυκνωθεί σε ένα, φτιαγμένο από σάρκα. Οι περισσότεροι άνθρωποι περπατούν γύρω νομίζοντας ότι ο κόσμος τους συμβαίνει, σαν αποσυνδεδεμένοι μετρονόμοι που παρασύρονται από το χάος του matrix. Όμως ο κόσμος δεν τους συμβαίνει, ο κόσμος αποδίδεται μέσω αυτών, και όλοι μαζί συμμετέχουμε στην ίδια, κοινή, συναινετική προβολή.

Τη στιγμή που το αντιλαμβάνεσαι αυτό μέσω της μεταγνώσης, η δουλειά αλλάζει ριζικά. Σταματάς να προσπαθείς να διορθώσεις την προβολή και ξεκινάς να συντονίζεις τον προβολέα, αφήνοντας πίσω τον κατακερματισμό και τις ψευδείς αυτοκατασκευές.

Όταν ο εσωτερικός σου κόσμος σταθεροποιηθεί, το κρυστάλλινο σώμα αναδύεται μέσα από την αλχημεία της νευροπλαστικότητας, το κβαντικό πεδίο αναδιοργανώνεται ευφυώς και εισέρχεσαι σε ένα νέο χρονολόγιο απόλυτης πνευματικής ευημερίας και ολότητας. Εδώ αποκαλύπτεται η ένωση με τον Ζώντα Θεό μέσα μας.

Ο Ζών Θεός δεν είναι μια εξωτερική ιδεολογία, αλλά η ίδια η καθαρή, ανέγγιχτη Συνειδητότητα, η ηγεμονική παρουσία του ΕΙΜΑΙ που αποτελεί το ζωντανό, ευφυές πεδίο που αναπνέει μέσα στον ζωντανό ναό του σώματός μας, πέρα από την κοινή ψευδαίσθηση του λειτουργικού συστήματος.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Αυτό που είμαστε στην πραγματικότητα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που πιστεύουμε και νομίζουμε. Δεν είμαστε η παροδική, υλική μορφή με την οποία έχουμε ταυτιστεί. Είμαστε όντα που εκτείνονται μέσα από τον ιστό του χρόνου και των διαστάσεων, πέρα από τα στενά όρια του σώματος.

Ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά μια απλή αλλαγή κατάστασης. Όταν σπάει ο καθρέφτης που με απεικονίζει, δεν πεθαίνω κι εγώ μαζί του.

Ο παρατηρητής, ο εσωτερικός μάρτυρας, δεν χρειάζεται να διαχωρίζεται, εμμένοντας στην περιορισμένη, πεπερασμένη σύλληψη ενός εξατομικευμένου, μεμονωμένου εγώ, αλλά