ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ ΤΟΣΟ ΕΝΤΟΝΑ ΣΕ ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΣ ΓΑΛΗΝΗ

Ἔχετε ἀντιδράσει ποτὲ σὲ κάτι τόσο ἔντονα ποὺ ἀκόμα καὶ ἐσεῖς ἀναρωτηθήκατε γιατί αὐτὸ σας ἐπηρέασε τόσο πολύ; Ἡ ψυχολογία ὑποδηλώνει ὅτι ὅταν πυροδοτοῦνται παλιὲς συναισθηματικὲς πληγὲς, οἱ ἀντιδράσεις μας μπορεῖ μερικὲς φορὲς νὰ φαίνονται πολὺ μεγαλύτερες ἀπὸ τὴν τρέχουσα κατάσταση.

Μιὰ μικρὴ κριτικὴ μπορεῖ νὰ φανεῖ καταστροφικὴ ἤ ἕνα καθυστερημένο μήνυμα νὰ δημιουργήσει ἔντονο ἄγχος. Σὲ αὐτὲς τὶς στιγμὲς μπορεῖ νὰ φαίνεται σὰν ἕνα κομμάτι μας νὰ ἀνταποκρίνεται ἀπὸ ἕνα πολὺ παλαιότερο κεφάλαιο τῆς ζωῆς καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν παροῦσα στιγμὴ.

Αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ οἱ συναισθηματικὲς ἀναμνήσεις δὲν ἀποθηκεύονται μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ὅπως οἱ συνηθισμένες ἀναμνήσεις.

Ἐμπειρίες ποὺ προκάλεσαν σημαντικὸ φόβο, ντροπὴ, ἐγκατάλειψη ἤ πόνο μποροῦν νὰ ἀφήσουν ἕνα διαρκὲς ἀποτύπωμα στὸ νευρικὸ σύστημα.

Ὅταν κάτι στὸ παρὸν μοιάζει μὲ αὐτὲς τὶς προηγούμενες ἐμπειρίες ὁ ἐγκέφαλος μπορεῖ νὰ ἀντιδρᾶ σὰν νὰ συμβαίνει ξανὰ ἡ παλιὰ ἀπειλὴ ἀκόμα καὶ ὅταν οἱ συνθῆκες εἶναι πολὺ διαφορετικὲς,

Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι γινόμαστε κυριολεκτικὰ στὴν ἡλικία ποὺ ἤμασταν ὅταν δημιουργήθηκε ἡ πληγὴ ἀλλὰ ὅτι ἐπανασυνδεόμαστε προσωρινὰ μὲ ἐκείνους τοὺς φόβους καὶ τὰ παλιὰ πρότυπα ἀντιμετώπισης,

Ὁ στόχος δὲν εἶναι νὰ κρίνουμε τὸν ἑαυτό μας ἀλλὰ νὰ εἴμαστε περίεργοι γιὰ αὐτὰ τὰ συναισθήματα καὶ νὰ προσφέρουμε θεραπεία μέσα ἀπὸ οὐσιαστικὲς πρακτικὲς.

Ἡ προσευχὴ ἀποτελεῖ ἕνα πανίσχυρο καταφύγιο σὲ αὐτὲς τὶς στιγμὲς τῆς ταραχῆς. Ὅταν νιώθουμε ὅτι χάνουμε τὸν ἔλεγχο ἡ στροφὴ στὴν προσευχὴ μᾶς βοηθᾶ νὰ βροῦμε ἕνα ἀσφαλὲς λιμάνι γαληνεύοντας τὴν ψυχή μας καὶ ζητώντας τὴ δύναμη νὰ δοῦμε τὴν κατάσταση μὲ καθαρότητα καὶ ἀγάπη ἀντὶ μὲ φόβο

Παράλληλα ἡ ἁπλότητα στὴ σκέψη καὶ στὴ ζωὴ μπορεῖ νὰ λειτουργήσει βαθιὰ θεραπευτικὰ. Ὅταν ἐπιστρέφουμε στὰ βασικὰ ἀφαιρώντας τὰ περιττὰ δράματα δίνουμε χῶρο στὸν ἑαυτό μας νὰ ἀναπνεύσει.

Ἕνα ἐξαιρετικὸ παράδειγμα εἶναι νὰ ἐπιλέγουμε τοὺς χαμηλοὺς τόνους ἐπικοινωνίας ὅταν νιώθουμε τὴν πίεση νὰ αὐξάνεται.

 Ἀντὶ νὰ ὑψώσουμε τὴ φωνὴ ἤ νὰ μποῦμε σὲ ἀντιπαράθεση μποροῦμε κυριολεκτικὰ νὰ χαμηλώσουμε τὴν ἔνταση νὰ μιλήσουμε ἤρεμα νὰ κάνουμε μιὰ παύση καὶ νὰ ἐκφράσουμε ὅσα νιώθουμε μὲ πραότητα προστατεύοντας τὸν ἑαυτό μας καὶ τοὺς γύρω μας.

Τέλος οἱ τυχαῖες πράξεις καλοσύνης μποροῦν νὰ μεταμορφώσουν τὸν πόνο σὲ φῶς. Ὅταν εἴμαστε ἐγκλωβισμένοι στὶς δικὲς μας πληγὲς τὸ νὰ προσφέρουμε ἕνα χαμόγελο ἕναν καλὸ λόγο ἤ μιὰ μικρὴ βοήθεια σὲ ἕναν ἄνθρωπο μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴ δική μας ἀγωνία καὶ μᾶς συνδέει ξανὰ μὲ τὴν ἀνθρώπινη ζεστασιὰ.

Τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ θὰ νιώσετε ἐκείνη τὴν ξαφνικὴ ἔνταση, ἀντὶ νὰ ρωτήσετε τί συμβαίνει μὲ ἐμένα ἀναρωτηθεῖτε ἀπὸ τί προσπαθεῖ νὰ σας προστατέψει αὐτὸ τὸ συναίσθημα ἀγκαλιάζοντας τὸν ἑαυτό σας μὲ ἀπόλυτη κατανόηση!