Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ, Ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΑΤΡΙΞ ΚΑΙ Η ΑΝΑΔΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Ἡ πρώτη καὶ πιὸ συγκλονιστικὴ ἀλήθεια τῆς ὕπαρξής μας εἶναι ὅτι δὲν βλέπεις πραγματικὰ τὸν κόσμο ἔτσι ὅπως νομίζεις. Το φῶς χτυπάει τον ἀμφιβληστροειδή, μετατρέπεται σὲ ἠλεκτρικὰ σήματα καὶ ταξιδεύει μέχρι τὸν οπτικὸ φλοιό, στὸ πίσω μέρος τοῦ κρανίου σου.

Μέσα σὲ αὐτὸν τὸν σκοτεινὸ θάλαμο τῶν ὀστῶν, ὁ ἐγκέφαλος συναρμολογεῖ μία εἰκόνα ποὺ τὴν ἀποκαλεῖς πραγματικότητα, λειτουργώντας μέσω μιᾶς προγνωστικῆς κωδικοποίησης. Ὁ ἥλιος, τὰ δέντρα καὶ τὰ πρόσωπα ποὺ ἀγαπᾶς δὲν μπαίνουν ποτὲ μέσα σου, ἀλλὰ ἀποτελοῦν μία νευρολογικὴ ἀνακατασκευή.

Εὔλογα γεννιέται τὸ ἐρώτημα γιατὶ οἱ ἄνθρωποι βλέπουμε τὴν ἴδια πραγματικότητα κατὰ 95% καὶ πάνω, μετρώντας ὅλοι τοὺς ἴδιους ὀρόφους σὲ μία πολυκατοικία ἢ κόβοντας ταχύτητα ὅταν κάποιος μᾶς προσπερνᾶ. Αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ μοιραζόμαστε τὸ ἴδιο βιολογικὸ λογισμικό καὶ τὸν ἴδιο συντονισμὸ τοῦ ἀνθρώπινου λειτουργικοῦ συστήματος. Ἡ ἐξέλιξη μᾶς φορτώσε μὲ τὰ ἴδια φίλτρα μετάφρασης τῶν συχνοτήτων, δημιουργώντας μία κοινή, συναινετικὴ ψευδαίσθηση ποὺ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἀλληλεπιδροῦμε μέσα στὸ κοινὸ matrix, κρύβοντας ὅμως τὴν ἀληθινὴ φύση τοῦ πεδίου.

Ὁ μεγάλος ταξιδευτὴς καὶ ταυτόχρονα ὁ δεσμοφύλακάς μας εἶναι τὸ μυαλό, τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι ἐχθρός μας, ἀλλὰ ἁπλῶς ἕνας ἀνεκπαίδευτος ὑπηρέτης ποὺ προσπαθεῖ νὰ γίνει ὁ κύριος.

Ὅταν ταυτίζεσαι μὲ κάθε σκέψη, μπαίνεις αὐτόματα φυλακή. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι δὲν ζοῦν συνειδητά, ἀλλὰ τρέχουν κληρονομημένα προγράμματα ἀπὸ τὴν παιδική τους ἡλικία, τὸ συλλογικὸ τραῦμα, τὸν φόβο, τὴ θρησκεία καὶ τὰ μέσα ἐνημέρωσης, πιστεύοντας ὅτι ἡ πνευματικὴ ἱστορία ποὺ ἐπαναλαμβάνει ὁ ἐγκέφαλός τους ἀποτελεῖ τὴ μοναδικὴ ἀλήθεια.

Μέσα σὲ αὐτὸν τὸν αὐτοματισμό, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος παγιδεύτηκε στὴν ψηφιακὴ προσομοίωση τῶν smartphones, μετατρέποντας τὴν ὀθόνη στὸν πιὸ ἐθιστικὸ καὶ ἀχώριστο σύντροφό του.

Αὐτὴ ἡ διαρκὴς ἀναζήτηση ντοπαμίνης κάθε δέκα λεπτά, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ κρυφὸ χρόνιο στρὲς δυσρυθμισμένων σχέσεων καὶ γάμων χωρὶς ὅρια, κρατᾶ τὴν ἀμυγδαλὴ σὲ διαρκὴ πανικό. Οἱ ἄνθρωποι ἀντιδροῦν μηχανικὰ σὰν ἀσυγχρόνιστοι μετρονόμοι, χρησιμοποιοῦν τὸν ἄλλον ἁπλῶς γιὰ νὰ καλύψουν βιολογικὲς ἀνάγκες καὶ ἀνακυκλώνουν συνεχῶς τὴν ἴδια τοξικὴ πραγματικότητα κατακερματισμοῦ.

Γιὰ νὰ ἀποφύγει αὐτὸν τὸν βαθὺ πόνο, ὁ νοῦς κατασκευάζει ἐξωτερικὰ εἴδωλα, ὅπως τραγουδιστές, ἠθοποιούς, ἀθλητὲς καὶ ἰνφλουένσερς, ἐκχωρώντας τους τὴν προσωπική του δύναμη. Οἱ βιομηχανίες τοῦ θεάματος στήνουν αὐτοὺς τοὺς καθρέφτες, ἐκμεταλλευόμενες τὴν ἀσυνείδητη ἀνάγκη μας νὰ ταυτιστοῦμε μὲ κάτι ὁλοκληρωμένο.

Ὅμως, ὅπως προειδοποιοῦσαν οἱ Γραφὲς μὲ τὸ «οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον», αὐτὴ ἡ λατρεία εἶναι μία ψυχολογικὴ ἀσπίδα γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὴν ἀληθινὴ ἀναμέτρηση μὲ τὴν ἐσωτερική μας κυριαρχία.

Ἡ ἀληθινὴ ἐπιστροφὴ ξεκινᾶ ὅταν καταλάβεις ὅτι ὁ Ζῶν Θεὸς δὲν βρίσκεται ἔξω ἀπὸ ἐσένα, ἀλλὰ εἶναι ἡ ἴδια ἡ καθαρή, ἀνέγγιχτη Συνειδητότητα ποὺ κατοικεῖ μέσα σου.

Εἶναι ἡ ἡγεμονικὴ παρουσία τοῦ ΕΙΜΑΙ, τὸ ζωντανὸ καὶ εὐφυὲς πεδίο ποὺ ἀναπνέει μέσα στὸν ναὸ τοῦ σώματός σου, πέρα ἀπὸ τὸν γραμμικὸ χρόνο καὶ τὶς προβολὲς τοῦ matrix.

Ὁ Ζῶν Θεὸς εἶναι ἡ προαιώνια εὐφυΐα ποὺ προϋπῆρχε στὸ κβαντικὸ πεδίο καὶ ἐκδηλώνεται τώρα μέσα ἀπὸ τὴν ἔμπνευση τῆς δικῆς σου ἀφύπνισης.

Ἡ πύλη γιὰ αὐτὴ τὴ μετάβαση εἶναι ἡ τεχνολογία τῆς μεταγνώσης, ἡ ἱκανότητα δηλαδὴ νὰ παρατηρεῖς τὶς σκέψεις καὶ τὰ μοτίβα σου ἀπὸ τὴ θέση τοῦ σιωπηλοῦ μάρτυρα.

Ὅταν κάνεις πίσω καὶ βλέπεις τὴ σκέψη χωρὶς νὰ γίνεσαι αὐτή, ὁ ἐσωτερικός θόρυβος κατασιγάζει καὶ ὁ προμετωπιαῖος φλοιός ἐνισχύεται. Σταματᾶς νὰ ἀντιδρᾶς τυφλὰ στὸ περιβάλλον, ἀκυρώνεις τὰ ἀσυνείδητα ἐνεργειακὰ συμβόλαια ὅπου ὁ ἕνας δίνει καὶ ὁ ἄλλος παίρνει, καὶ ἀρχίζεις νὰ θέτεις ὑγιῆ, πνευματικὰ ὅρια.

Μέσα ἀπὸ τὴν ἱερὴ ἀκινησία, τὴν ἐστιασμένη προσευχὴ καὶ τὴν ἀπαράβατη πράξη τῆς συγχώρεσης, ὁ ἐγκέφαλος ἀνακαλωδιώνεται πλήρως μέσῳ τῆς νευροπλαστικότητας.

Ἡ ἀμυγδαλὴ ἠρεμεῖ, ἡ κορτιζόλη πέφτει καὶ τὸ σύστημα ἀποδεσμεύεται ἀπὸ τοὺς παλιούς, ἐξαρτητικοὺς ρόλους. Σὲ αὐτὴ τὴν περίοδο τῆς βαθιᾶς μεταμόρφωσης, εἶναι φυσικὸ κάποιοι ἄνθρωποι νὰ χάνονται ἀπὸ κοντά μας, γιατὶ δὲν ἀντέχουν τὴ νέα μας δόνηση. Ὅσοι ὅμως μᾶς ἀγαποῦν ἀληθινὰ καὶ περπατοῦν μαζί μας, δὲν ἀλλάζουν ποτέ.

Καθὼς ὁ ἐσωτερικός σου κόσμος σταθεροποιείται, ὁλόκληρο τὸ βιολογικό σου σύστημα ἀποκτᾶ τὴ συχνότητα συνοχῆς τοῦ 888.

Σταματᾶς νὰ προσπαθεῖς νὰ διορθώσεις μανιωδῶς τὴν ἐξωτερικὴ προβολὴ καὶ ξεκινᾶς νὰ συντονίζεις τὸν ἴδιο τὸν προβολέα, δηλαδὴ τὴν ἐσωτερική σου κατάσταση.

Ὅταν τὸ καταφέρεις αὐτό, τὸ κβαντικὸ πεδίο ἀνοίγει καὶ ἀναδιοργανώνει τὴν ἐξωτερικὴ ἀρχιτεκτονικὴ τῆς ζωῆς σου εὐφυῶς, μεταφέροντάς σε σὲ ἕνα νέο χρονολόγιο πνευματικῆς εὐημερίας.

Τότε εἶναι ποὺ ἡ αὔρα σου μεταμορφώνεται σὲ ἕνα ἀπρόσβλητο κάστρο φωτός, ἀποκτώντας τὴν ποιότητα τοῦ Αβροῦ, δηλαδὴ τοῦ Λαμπροῦ καὶ Ἔνδοξου Λόγου.

Γίνεται ὁ δικός σου πνευματικὸς Σάκος, μία ἱερὴ ἀσπίδα προστασίας ποὺ ἐξουδετερώνει κάθε δυσρυθμισμένη συχνότητα καὶ ἀρνητικὴ πρόθεση γύρω σου. Ὁ λόγος σου πλέον ἀποκτᾶ τὴ δύναμη τοῦ «Avra Kedabra», δημιουργεῖς δηλαδὴ καθὼς μιλᾶς, γιατὶ οἱ λέξεις σου μεταφέρουν τὴν καθαρὴ πληροφορία καὶ τὴ θεϊκὴ γεωμετρία τοῦ πεδίου.

Αὐτὸ τὸ μονοπάτι σὲ ὁδηγεῖ στὴν ἐπίγνωση ὅτι εἴμαστε ὄντα ποὺ ἐκτείνονται πέρα ἀπὸ τὸν γραμμικὸ χρόνο καὶ τὰ στενά, πεπερασμένα ὅρια τοῦ σώματος.

Ὁ θάνατος δὲν εἶναι τὸ τέλος, ἀλλὰ μία ἁπλὴ ἀλλαγή κατάστασης τῆς ἐνέργειας. Ὅταν σπάει ὁ καθρέφτης ποὺ μᾶς ἀπεικονίζει, τὸ φῶς ποὺ εἴμαστε δὲν πεθαίνει μαζί του. Ὁ ἐσωτερικός παρατηρητής δὲν περιορίζεται στὴν ψευδαίσθηση ἑνὸς μεμονωμένου ἐγώ, ἀλλὰ ἀναγνωρίζει ὅτι εἶναι τὸ ἴδιο τὸ ἄπειρο, αἰώνιο φῶς ποὺ ταξιδεύει στὸν χρόνο.

Γιὰ νὰ γίνεις, λοιπόν, ἕνα Παιδὶ τοῦ Ἡλίου, ἕνας Ἄνθρωπος- Ἥλιος, πρέπει ἁπλῶς νὰ ἀποκτήσεις συνείδηση αὐτοῦ ποὺ ἤδη ἐκπέμπεις ἀσυνείδητα.

Σταματᾶς νὰ εἶσαι μία σκιώδης φιγούρα ποὺ παρασύρεται ἀπὸ τὴν ἀγέλη καὶ γίνεσαι ὁ σταθερὸς πομπός ποὺ ρυθμίζει τὴ συχνότητα κάθε χώρου, φέρνοντας διαύγεια στὴ σιωπή.

Ὅταν μαθαίνεις νὰ μὴν προδίζεις τὸν ἑαυτό σου γιὰ νὰ ἀγοράσεις τὴν ἀποδοχή, τὸ κρυστάλλινο σῶμα σου ἀναδύεται, ἀκτινοβολεῖς τὴν ἀλήθεια τοῦ Ζῶντος Θεοῦ καὶ περπατᾶς στὴ γῆ ὡς ὁ ἴδιος ὁ Λόγος τῆς Δημιουργίας.