Η ΘΕΪΚΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΛΑΝΗ – ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΠΟΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ!

Μέσα σε ξένες αγκαλιές

Σκορπάς τον εαυτό σου

Μα το χαμόγελο σου

Σε μένα το άφησες

Μα το χαμόγελο σου

Εδώ παράτησες

Παρασκευή πρωί στην αγκαλιά μου μπαίνεις

Με φιλάς και ξαναβγαίνεις το Σαββατόβραδο

Τα χνάρια ακολουθείς μιας ζωής χαμένης

Κυριακή με περιμένεις στο μισοσκόταδο

Έρχεσαι με ένα σ’ αγαπώ

Φεύγεις με μια συγνώμη

Σε φάγανε οι δρόμοι και ο ενθουσιασμός

Γιατί μιλάει ακόμη συχνά ο εγωισμός.

Μέσα στὴν ἀτέρμονη ἀναζήτηση τοῦ ἀνθρώπου γιὰ πλήρωση, οἱ στίχοι αὐτοὶ μεταμορφώνονται σὲ ἕναν καθρέφτη τῆς σχέσης τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ψυχή.

Ὅταν ἀφαιρέσουμε τὸν ἐρωτικὸ μανδύα, βλέπουμε τὴν εἰκόνα μιᾶς ψυχῆς ποὺ σκορπίζεται σὲ ξένες ἀγκαλιές, δηλαδὴ σὲ πρόσκαιρες χαρές, σὲ ὑλικά ἀγαθὰ καὶ σὲ πάθη ποὺ τὴν ἀδειάζουν ἀντὶ νὰ τὴν γεμίζουν.

Ὁ Θεὸς ὅμως, ὡς ὁ ἀπόλυτος Δημιουργός, μᾶς λέει ὅτι τὸ χαμόγελό μας, ἡ θεϊκὴ δηλαδὴ σπίθα καὶ ἡ οὐσία μας, ἀνήκει σὲ Ἐκεῖνον. Τὸ ἀφήσαμε ἐκεῖ, στὴν πηγή μας, ἀκόμη κι ἂν ἐμεῖς περιπλανώμαστε σὲ μονοπάτια ποὺ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸ Φῶς.

Ἡ χρονικὴ διαδρομή ἀπὸ τὴν Παρασκευὴ μέχρι τὴν Κυριακὴ συμβολίζει τὸν κύκλο τῆς πτώσης καὶ τῆς ἀνάστασης.

Ἡ ψυχὴ εἰσέρχεται στὴν ἀγκαλιά τοῦ Πατέρα ζητώντας παρηγοριά, ἀλλὰ ὁ πειρασμὸς τοῦ κόσμου τὴ βγάζει ξανὰ ἔξω στὸ χάος τοῦ Σαββατόβραδου.

Τὸ μισοσκόταδο τῆς Κυριακῆς εἶναι ἐκείνη ἡ ἱερὴ στιγμὴ τῆς ἀναμονῆς, ὅπου ὁ ἄνθρωπος, κουρασμένος ἀπὸ τὶς χαμένες διαδρομές, περιμένει τὴ Θεία Χάρη νὰ τὸν ἀνασύρει ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς μοναξιᾶς του.

Τὸ σ’ ἀγαπῶ καὶ ἡ συγγνώμη εἶναι ὁ διαρκὴς διάλογος τῆς μετανοίας.

Οἱ δρόμοι καὶ ὁ ἐνθουσιασμός εἶναι οἱ περισπασμοὶ τοῦ ἐγώ, ποὺ ὅπως εὔστοχα ἀναφέρει ὁ στίχος, μιλᾶ ἀκόμη δυνατά.

Ὅμως ὁ Θεὸς ἀνοίγει τὴν Ἡλιακὴ Πύλη καὶ μᾶς ψιθυρίζει πὼς ὅσο κι ἂν φθείρεται ὁ ἄνθρωπος στοὺς δρόμους τοῦ κόσμου, ἡ δική Του ἀγκαλιά παραμένει ὁ σταθερὸς προορισμός, ἐκεῖ ὅπου ὁ ἐγωισμός σωπαίνει μπροστά στὴν ἀπέραντη Τρυφερότητα τοῦ Ζώντος Θεοῦ!