Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗΣ ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΕΑΥΤΟΥ

Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἰσχυρίζονται ὅτι ἀναζητοῦν τὴν ἀλήθεια ὅμως στὴν πραγματικότητα ψάχνουν ἁπλῶς γιὰ ἐπιβεβαίωση. Ἡ ἀλήθεια μπορεῖ νὰ γκρεμίσει τὶς ψευδαισθήσεις μας ἐνῶ ἡ ἐπικύρωση τὶς προστατεύει. Σπάνια προσεγγίζουμε τὴ ζωὴ μὲ ἄδεια χέρια. Συνήθως κουβαλᾶμε τὶς ταυτότητες τὶς πεποιθήσεις καὶ τοὺς φόβους μας ἀπαιτώντας ἀπὸ τὸ σύμπαν νὰ τὰ εὐλογήσει. Γιὰ παράδειγμα ὅταν διαβάζουμε ἕνα ἄρθρο ἢ κάνουμε μία συζήτηση συχνὰ δὲν ψάχνουμε νὰ μάθουμε κάτι νέο ἀλλὰ ἀναζητοῦμε ἁπλῶς μία ἄποψη ποὺ νὰ ταιριάζει ἀπόλυτα μὲ αὐτὸ ποὺ ἤδη πιστεύουμε νιώθοντας ἔτσι ἀσφαλεῖς.

Ὁ ἀνθρώπινος ἐγωισμὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος μάστορας τῆς μεταμφίεσης καὶ μπορεῖ νὰ κρυφτεῖ πίσω ἀπὸ κάθε ρόλο ἀπαιτώντας νὰ ἔχει δίκιο. Μπορεῖ νὰ φορέσει τὴ ρόμπα τοῦ ἱερέα. τὸ χαμόγελο τοῦ πνευματικοῦ δασκάλου ἢ τὸ πάθος τοῦ ἐπαναστάτη. Ὁ θρησκευόμενος λέει ὅτι ὁ Θεὸς συμφωνεῖ μαζί του, ὁ ἐπιστήμονας ὅτι τὰ γεγονότα τὸν ἐπιβεβαιώνουν καὶ ὁ πολιτικὸς ὅτι ἡ ἱστορία εἶναι μὲ τὸ μέρος του. Ὅλοι αὐτοὶ ὅμως συχνὰ δὲν λατρεύουν τὴν ἀλήθεια ἀλλὰ τὴ δική τους ἀντανάκλαση μέσα ἀπὸ τὶς κοινωνικές τους μάσκες.

 Ἡ ἀνάγκη γιὰ κοινωνικὴ ἀποδοχὴ λειτουργεῖ ὡς ἕνα ἀτελείωτο ναρκωτικὸ ποὺ ποτὲ δὲν χορταίνεται. Τὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης ἁπλῶς ἔκαναν ψηφιακὴ μία ἀρχαία ἀνθρώπινη πείνα. Ὅπως ἀκριβῶς ἕνα μικρὸ παιδὶ ἀναζητᾶ διαρκῶς τὴν ἔγκριση τοῦ γονέα του καὶ ὁ ἐργαζόμενος τὸν ἔπαινο τοῦ ἀφεντικοῦ του ἔτσι καὶ σήμερα τὸ κουμπὶ τοῦ like προσφέρει μία προσωρινὴ δόση ἀξίας. Ὅμως ἡ ἐξωτερικὴ ἐπιβεβαίωση λήγει γρήγορα. Ὅσα μπράβο κι ἂν ἀκούσεις ἡ ἐσωτερικὴ ἀνασφάλεια δὲν θεραπεύεται ποτὲ ὅταν ψάχνεις ἐξωτερικὲς ἀπαντήσεις γιὰ ἕνα ἐσωτερικὸ κενό.

Ἡ ἀληθινὴ ἀφύπνιση δὲν σημαίνει νὰ προσθέσεις νέες γνώσεις ἀλλὰ νὰ ἀφαιρέσεις τὶς ψευδαισθήσεις καὶ τὰ ψυχολογικὰ ἔπιπλα δεκαετιῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀλλαγὴ πονάει τόσο πολύ. Ἡ κατάρρευση μίας πεποίθησης μοιάζει μὲ ψυχολογικὸ θάνατο. Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος χάνει ξαφνικὰ τὸν ἐπαγγελματικό του τίτλο ἢ ἀλλάζει ριζικὰ ὁ ρόλος του μέσα στὴν οἰκογένεια συχνὰ νιώθει ὅτι χάνει τὴν ἴδια του τὴν ὕπαρξη. Ὅμως αὐτὸς ὁ πόνος προέρχεται ἁπλῶς ἀπὸ τὴν προσκόλληση σὲ μία μάσκα καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν πραγματικότητα ἡ ὁποία εἶναι ἀδιάφορη καὶ ἀπόλυτα καθαρή.

Τὸ ὑπέρτατο ἐρώτημα ποὺ πρέπει νὰ θέσουμε στὸν ἑαυτό μας εἶναι ἀμείλικτο. Ἐὰν αὔριο ἐξαφανιζόταν κάθε πηγὴ ἐπιβεβαίωσης κάθε τίτλος κάθε ἀκόλουθος καὶ κάθε χειροκρότημα τί θὰ ἀπέμενε ἀπὸ ἐσένα;

Ἡ ἀλήθεια δὲν βρίσκεται ἐκεῖ ποὺ ἡ πραγματικότητα ἀρχίζει νὰ συμφωνεῖ μαζί μας.

Ἡ ἀληθινὴ ἐλευθερία ἀποκαλύπτεται τὴ στιγμὴ ποὺ ἐπιτέλους σταματᾶμε νὰ ἀπαιτοῦμε ἀπὸ τὴ ζωὴ νὰ ἐπιβεβαιώνει τὴν ψευδαίσθησή μας.