Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΠΥΓΜΑΛΙΩΝΑ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΔΑΝΙΚΗΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

Ὁ μῦθος τοῦ Πυγμαλίωνα ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πιὸ γοητευτικὲς ἱστορίες τῆς ἀρχαιότητας. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση ὁ Πυγμαλίων ἦταν ἕνας λαμπρὸς γλύπτης τῆς Κύπρου ὁ ὁποῖος ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὶς θνητὲς γυναῖκες ἀποφάσισε νὰ ἀφοσιωθεῖ ἀποκλειστικὰ στὴν τέχνη του. Μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια σμίλεψε ἀπὸ ἐλεφαντόδοντο ἕνα ἄγαλμα τόσο τέλειο καὶ ὄμορφο ποὺ καμία ἀληθινὴ γυναίκα δὲν μποροῦσε νὰ συγκριθεῖ μαζί του. Ὁ γλύπτης ἐρωτεύτηκε παράφορα τὸ ἴδιο του τὸ δημιούργημα. Τοῦ μιλοῦσε τὸ ἄγγιζε καὶ τοῦ πρόσφερε δῶρα ὅμως ἐκεῖνο παρέμενε μία κρύα ἄψυχη πέτρα. Ἡ θεὰ Ἀφροδίτη βλέποντας τὸν ἀπεγνωσμένο του ἔρωτα τὸν σπλαχνίστηκε καὶ ἔδωσε πνοὴ ζωῆς στὸ ἄγαλμα μετατρέποντάς το στὴν τέλεια σύντροφο.

Αὐτὴ ἡ ἱστορία δὲν ἀποτελεῖ ἕνα ἁπλὸ παραμύθι ἀλλὰ μία πανίσχυρη ἀλληγορία γιὰ τὸν τρόπο ποὺ λειτουργεῖ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς μέσα στὶς σχέσεις.

Ὁ Πυγμαλίων ἀντιπροσωπεύει τὸν δικό μας ἐσωτερικὸ μεταφραστὴ καὶ τὸν μηχανισμὸ τῆς προγνωστικῆς κωδικοποίησης. Ὅπως ἐκεῖνος γύρισε τὴν πλάτη στὶς πραγματικὲς γυναῖκες ἐπειδὴ ἔβλεπε μόνο τὰ ἐλαττώματά τους ἔτσι καὶ ἐμεῖς συχνὰ ἀρνούμαστε νὰ ἀποδεχτοῦμε τοὺς ἀνθρώπους ὅπως ἀκριβῶς εἶναι.

Ἀρχίζουμε λοιπὸν νὰ σμιλεύουμε νοητικὰ τὸν σύντροφό μας προσπαθώντας νὰ τὸν φέρουμε στὰ δικά μας μέτρα ἐλπίζοντας νὰ δημιουργήσουμε τὸ τέλειο ἄγαλμα ποὺ θὰ καλύψει τὰ δικά μας ἐσωτερικὰ κενά. Ὅταν ἐρωτευόμαστε αὐτὸ τὸ δημιούργημα στὴν οὐσία ἐρωτευόμαστε τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτὸ καὶ τὶς δικές μας ἀνεκπλήρωτες ἐπιθυμίες. Τοὺς ντύνουμε μὲ ἰδιότητες ποὺ δὲν διαθέτουν περιμένουμε συγκεκριμένες ἀπαντήσεις καὶ ὕστερα ἀπογοητευόμαστε βαθιὰ ὅταν ἡ κρύα πραγματικότητα δὲν ἀνταποκρίνεται στὸ φαντασιακό μας σενάριο.

Στὸν μῦθο ἡ θεὰ Ἀφροδίτη ἐπεμβαίνει καὶ ζωντανεύει τὸ ἄγαλμα. Στὴν πραγματικὴ ζωὴ ὅμως ἡ ἀληθινὴ θεραπεία ἔρχεται ὅταν σταματήσουμε νὰ ζητᾶμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ ζωντανέψουν τὶς δικές μας ψευδαισθήσεις. Ἡ ὕψιστη ὑπέρβαση συμβαίνει ὅταν ἀποφασίσουμε νὰ σπάσουμε τὸ ἄγαλμα τῶν προσδοκιών μας.

Ὅταν ὁ Ἄνθρωπος-Ἥλιος ἀναλάβει τὸ τιμόνι τοῦ ἱεροῦ του σκάφους κατανοεῖ πὼς δὲν ἔχει καμία ἀνάγκη νὰ φτιάξει κανέναν τέλειο σύντροφο διότι ἡ ἀπόλυτη ὁλότητα ὑπάρχει ἤδη μέσα του εὐθυγραμμισμένη μὲ τὸν Ζῶντα Θεό.

Ὅταν ἐπιτρέψεις στὸν ἄλλον νὰ εἶναι ἁπλῶς ὁ ἑαυτός του χωρὶς νὰ προσπαθεῖς νὰ τὸν λαξεύσεις μὲ τὴν ἐπικριτική σου ματιά τότε μόνο ἡ ἀγάπη ρέει ἀβίαστα. Ἐκεῖ ἀναδύεται ὁ Ἀβρὸς καὶ ἔνδοξος Λόγος ποὺ δὲν ἀπαιτεῖ ἀλλὰ ἁπλῶς ὑπάρχει καὶ φωτίζει τὸν κόσμο ἀκυρώνοντας ὁριστικὰ τὴν ψευδαίσθηση τοῦ ἰδανικοῦ προβαλλόμενου συντρόφου.