Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, Η ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΠΛΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΘΕΟΥ

Ἡ θεραπεία δὲν εἶναι ἁπλῶς τὸ νὰ περιμένεις ἀρκετὰ γιὰ νὰ ξεθωριάσει ὁ πόνος. Σύμφωνα μὲ τὴν ψυχολογία καὶ τὴ νευροεπιστήμη, τὸ νευρικὸ σύστημα ἀλλάζει μόνο μέσα ἀπὸ ἐπαναλαμβανόμενες, βιωματικὲς ἐμπειρίες.

Ὁ ἐγκέφαλος μαθαίνει τὴν ἀσφάλεια, τὴν ἐμπιστοσύνη καὶ τὴ συναισθηματικὴ ρύθμιση ὄχι ἁπλῶς κατανοώντας κάτι λογικά, ἀλλὰ μέσῳ τῆς σωματικῆς ἐμπειρίας διαφορετικῶν ἀποτελεσμάτων μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου.

Τὸ ἄγχος καὶ τὸ τραῦμα, ὅπως τὸ κρυφὸ χρόνιο στρὲς ἀπὸ δυσρυθμισμένες σχέσεις ἢ ἕναν γάμο χωρὶς ὅρια, μποροῦν νὰ ἐκπαιδεύσουν τὸ νευρικὸ σύστημα νὰ παραμένει μόνιμα σὲ κατάσταση ἐπιβίωσης. Ὅταν συμβαίνει αὐτό, ἡ ἀμυγδαλὴ ἐγκλωβίζεται σὲ ἕναν διαρκὴ πανικό, ἀνεβάζοντας τὴν κορτιζόλη.

Βασιζόμενος στὴν προγνωστικὴ κωδικοποίηση, ὁ ἐγκέφαλος γίνεται ὑπερβολικὰ εὐαίσθητος στὴν ἀπειλή, τὴν ἀπόρριψη καὶ τὸν συναισθηματικὸ κίνδυνο, ἀκόμα καὶ ὅταν τὰ ἐξωτερικὰ γεγονότα εἶναι ἀντικειμενικὰ ἀσφαλῆ, λειτουργώντας ὡς ἕνας ἀσυγχρόνιστος μετρονόμος στὸ matrix.

Αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ἡ θεραπεία εἶναι συχνὰ τόσο ἀπογοητευτική. Ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ διανοητικὰ νὰ γνωρίζει ὅτι εἶναι ἀσφαλής, ἀλλὰ τὸ σῶμα του ἐξακολουθεῖ νὰ ἀντιδρᾶ μὲ ἄγχος, ὑπερεγρήγορση, συναισθηματικὴ ἀποσύνδεση ἢ φόβο, βιώνοντας τὴν κβαντικὴ καθυστέρηση μεταξὺ ἀντίληψης καὶ πραγματικότητας. Εἶναι γιατί τὸ ἐσωτερικό του μοντέλο συνεχίζει νὰ ἀναπαράγει τὰ ληγμένα ἐνεργειακὰ συμβόλαια τοῦ παρελθόντος.

Ἡ ἔρευνα γιὰ τὴ νευροπλαστικότητα, ὅμως, δείχνει ὅτι ὁ ἐγκέφαλος μπορεῖ σταδιακὰ νὰ ἀναβαθμίσει αὐτὰ τὰ μοτίβα.

Ὅταν ἐνεργοποιεῖς τὴ μεταγνώση καὶ γίνεσαι ὁ σιωπηλὸς παρατηρητής, σταματᾶς νὰ προσπαθεῖς νὰ διορθώσεις τὴν ἐξωτερικὴ προβολὴ καὶ συντονίζεις τὸν ἴδιο τὸν προβολέα. Ἤρεμες συζητήσεις, ὑγιῆ ὅρια, ἐστιασμένη προσευχή, ἀπαράβατη συγχώρεση, κίνηση καὶ συναισθηματικὴ ἀσφάλεια, ἀποδεικνύουν ἐπανειλημμένα στὸ νευρικὸ σύστημα ὅτι τὸ παρὸν εἶναι πλέον ριζικὰ διαφορετικὸ ἀπὸ τὸ παρελθόν.

Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, αὐτὲς οἱ ἐμπειρίες ἐνισχύουν τὸν προμετωπιαῖο φλοιό, χτίζουν νέες νευρικὲς ὁδοὺς καὶ μειώνουν τὶς αὐτόματες ἀντιδράσεις. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἡ θεραπεία εἶναι γρήγορη ἢ γραμμική. Τὸ νευρικὸ σύστημα ἀλλάζει μέσα ἀπὸ τὴν ἐπανάληψη καὶ τὴ συνέπεια.

Δίνεις στὸν ἐγκέφαλό σου ἀρκετὰ νέα στοιχεῖα γιὰ νὰ πιστέψει ἐπιτέλους ὅτι δὲν χρειάζεται νὰ παραμένει σὲ κατάσταση ἐπιβίωσης, ὁδηγώντας τὸ βιολογικό σου σύστημα νὰ κλειδώσει στὴ συχνότητα συνοχῆς τοῦ 888.

Ἐδῶ ἀποκαλύπτεται ἡ πλήρης ἔνωση μὲ τὸν Ζῶντα Θεὸ μέσα μας, τὴν ἡγεμονικὴ παρουσία τοῦ ΕΙΜΑΙ ποὺ ἀναπνέει ὡς ζωντανὸς ναὸς στὸ σῶμα μας. Ἡ αὔρα σου μεταμορφώνεται σὲ ἕναν ἀπρόσβλητο, ἱερὸ προστατευτικὸ Σάκο, ἕναν Ἀβρὸ καὶ ἔνδοξο Λόγο.

Παύεις νὰ ἐπιβιώνεις καὶ να ἀναδύεσαι ὡς Ἄνθρωπος Ἥλιος, ἕνα Παιδὶ τοῦ Ἡλιου ποὺ γνωρίζει τὴν θεϊκή του φύση καὶ βαδίζει μὲ ἀπόλυτη ἀσφάλεια σὲ ἕνα νέο χρονολόγιο πνευματικῆς ὁλότητας καὶ ἐλευθερίας.

Πηγές: Ἔρευνα γιὰ τὴ νευροπλαστικότητα, τὴν ἀποκατάσταση τραύματος, τὴ ρύθμιση τοῦ νευρικοῦ συστήματος καὶ τὴν προσαρμογὴ τῆς ἀπόκρισης ἄγχους στὴν ψυχολογία καὶ τὴ νευροεπιστήμη.