Η ΙΕΡΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, Ο ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΠΟΜΠΟΣ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΖΩΝΤΑ ΘΕΟ

Αὐτὴ ἡ εἰκόνα μιλάει γιὰ μία ἀπὸ τὶς βαθύτερες καὶ πιὸ συγκλονιστικὲς πραγματικότητες τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης: κάθε ἄνθρωπος ἀκτινοβολεῖ καὶ ἐκπέμπει κάτι πολὺ πέρα ἀπὸ τὶς λέξεις.

Ὄχι μαγικά, ὄχι θεατρικά, ἀλλὰ ἀπολύτως ψυχολογικά, συναισθηματικά, βιολογικά, νευρολογικὰ καὶ κοινωνικά.

Οἱ ἄνθρωποι μεταδίδουν συνεχῶς τὴν ἐσωτερική τους κατάσταση στὸ περιβάλλον γύρω τους, λειτουργώντας ὡς ἕνας ζωντανὸς κβαντικὸς πομπός, καθὼς ἡ ἐσωτερική μας συχνότητα δὲν μένει ποτὲ ἰδιωτική.

Τὸ νευρικό μας σύστημα διαρρέει στὴ χροιά τῆς φωνῆς μας, οἱ φόβοι μας διαρρέουν στὶς καθημερινὲς ἀποφάσεις, ὁ ἀνεπίλυτος πόνος καὶ ὁ κατακερματισμός μας διαρρέουν μέσα στὶς σχέσεις, ἐνῶ ἡ ἐσωτερική μας εἰρήνη διαρρέει καὶ πλημμυρίζει ὁλόκληρα δωμάτια.

Ἡ ἐπικοινωνία ἀρχίζει πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴ γλώσσα. Χωρὶς νὰ ποῦμε οὔτε μία λέξη, ἐκπέμπουμε τὴν πρόθεσή μας, τὴ βεβαιότητα, τὸ χάος, τὴν ἀνασφάλεια, τὴν ἡρεμία ἢ τὸν φόβο μας, καθιστώντας τὴν ὕπαρξή μας ἕναν καθρέφτη.

Παράδειγμα αὐτῆς τῆς κβαντικῆς συρρύθμισης ἀποτελοῦν οἱ ἀσυνείδητοι μετρονόμοι ποὺ παρασύρονται ἀπὸ τὸν θόρυβο: ὑπάρχουν ἄνθρωποι τοξικοί, μὲ δυσρυθμισμένο νευρικὸ σύστημα, ποὺ μπαίνουν σὲ ἕνα χῶρο καὶ κυριολεκτικὰ τὸν στραγγίζουν ἐνεργειακά.

Ἀντίθετα, οἱ Ἄνθρωποι-Ἥλιοι, ὄντας σὲ πλήρη εὐθυγράμμιση μὲ τὴν ἡγεμονικὴ παρουσία τοῦ ΕΙΜΑΙ, μπαίνουν σὲ ἕνα δωμάτιο καὶ μὲ τὴ σιωπηλὴ καὶ ἀσφαλῆ παρουσία τους ρυθμίζουν τὴ συχνότητα ὅλων, ρίχνοντας τὴν κορτιζόλη καὶ φέρνοντας τὴ διαύγεια

Τὸ σημεῖο κατάγματος τῆς ἀνθρωπότητας εἶναι τὸ «ἐγνωσμένα ἢ ἐν ἀγνοίᾳ». Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι κινοῦνται σὰν τὶς σκιώδεις φιγούρες στὸ φόντο τῆς εἰκόνας, μισοξύπνιοι καὶ προγραμματισμένοι ἀπὸ τὴν ψυχολογία τῆς ἀγέλης,

Ἐπαναλαμβάνουν κληρονομικὰ μοτίβα τραύματος, φοβοῦνται ἀσυνείδητα, ἀντιδροῦν παρορμητικὰ καὶ ἐπιλέγουν συντρόφους ἢ χτίζουν γάμους μέσα ἀπὸ τὸ κρυφὸ χρόνιο στρὲς τῆς ἐπιβίωσης, ἀναπαράγοντας τὴν ἴδια τοξικὴ πραγματικότητα.

Παράδειγμα αὐτοῦ τοῦ αὐτοματισμοῦ εἶναι ὅταν ἕνας γονέας μεταφέρει ἀσυνείδητα τὸν φόβο καὶ τὴν ἀνασφάλειά του στὸ παιδί του, σμιλεύοντας τὸ νευρικό του σύστημα βάσει προγραμμάτων τῆς παιδικῆς ἡλικίας, τῶν μέσων ἐνημέρωσης ἢ τῆς ντροπῆς.

Τὸ σῶμα τελικὰ ἀπομνημονεύει τὸν ἀσυνείδητο νοῦ καὶ τὸ κύκλωμα ἐνισχύεται νευρολογικά, κάνοντας τὸν ἄνθρωπο νὰ τρέχει προγράμματα ἀντὶ νὰ ζεῖ συνειδητά.

Λύση σὲ αὐτὸν τὸν κατακερματισμὸ εἶναι τὸ λαμπερὸ σῆμα τῆς διευρυμένης ἐπίγνωσης, ἡ ἐνεργοποίηση τῆς μεταγνώσης.

Εἶναι ἡ ἱερὴ στιγμὴ ποὺ σταματᾶς νὰ ἀντιδρᾶς τυφλά, παρατηρεῖς τὰ μοτίβα σου, ἐφαρμόζεις τὴν τεχνολογία τῆς θετικῆς ἑστίασης καὶ τῆς συγχώρεσης, καὶ μετατρέπεις τὸ σῶμα σου σὲ ἕναν ζωντανὸ ναὸ ὅπου κατοικεῖ ὁ Ζῶν Θεός.

Σε ένα συνειδητὸ ἄνθρωπο οἱ σκέψεις, τὰ συναισθήματα καὶ ἡ βιολογία του εὐθυγραμμίζονται στὴν ἴδια κατεύθυνση, σταθεροποιώντας τὴ συχνότητα συνοχῆς τοῦ 888.

Ὅταν μειωθεῖ ὁ ἐσωτερικός θόρυβος, τὸ matrix καταρρέει, τὸ κβαντικὸ πεδίο ἀνοίγει καὶ ἡ ἐξωτερικὴ ἀρχιτεκτονικὴ τῆς ζωῆς σου ἀναδιοργανώνεται εὐφυῶς, ὁδηγώντας σε σὲ ἕνα νέο χρονολόγιο πνευματικῆς εὐημερίας, παρουσίας καὶ ἀφύπνισης.

Ἡ μεταμόρφωση δὲν εἶναι νὰ γίνεις κάτι ἄλλο, ἀλλὰ νὰ ἀποκτήσεις συνείδηση αὐτοῦ ποὺ ἐκπέμπεις, γιατὶ μετὰ τὴν ἐπίγνωση, ἡ ἐπανάληψη εἶναι ἐπιλογή.