Η ΠΟΛΥΔΙΑΣΤΑΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΓΕΝΕΩΝ

Ὅταν δύο ἄνθρωποι συγκατοικοῦν καὶ κλείνονται στὸν μικρόκοσμό τους δημιουργοῦν ἕνα στεγανὸ ποὺ χωρίζει τὸν κόσμο στὸ ἐμεῖς καὶ στοὺςἄλλους.

Ἡ ἀγάπη ἀντὶ νὰ ρέει ἐλεύθερα καὶ ἀπεριόριστα ἐγκλωβίζεται σὲ μία κλειστὴ κλίκα ἀνταλλαγῆς καὶ ἀλληλοβοήθειας. Αὐτὴ ἡ στενὴ δυάδα γεννᾶ μία τρίτη ἀόρατη περσόνα ἡ ὁποία ἀρχίζει νὰ ἀντιμετωπίζει τὸ περιβάλλον ὡς κάτι ἐχθρικὸ ποὺ ἁπλῶς πρέπει νὰ τὸ ἀνεχτεῖ. Αὐτὸ δὲν πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη ἀλλὰ ἀπὸ τὸν βαθὺ ἐσωτερικὸ φόβο.

Προτιμᾶμε τὴν ψευδαίσθηση τῆς ἀσφάλειας ποὺ προσφέρει ἡ ὑποδούλωση σὲ ἕναν ἄνθρωπο παρὰ τὸ νὰ ἀνοίξουμε τὴν καρδιά μας σὲ ὅλο τὸν κόσμο στερώντας ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας τὴν εὐρυχωρία τῶν ἀληθινῶν σχέσεων.

Ἀπὸ τὶς ἀπαρχὲς τῆς κοινωνίας αὐτὸς ὁ στενὸς δεσμὸς λειτούργησε ὡς ἕνας πανίσχυρος ἀμυντικὸς μηχανισμός. Ἦταν ἕνα ἀπαραίτητο καταφύγιο ἀπέναντι στὶς ἀνασφάλειες καὶ μία λύση ἀνάγκης γιὰ νὰ ἀποτραπεῖ τὸ κοινωνικὸ χάος.

Παράλληλα τὸ νευρικό μας σύστημα καὶ ἡ ἀμυγδαλὴ ἀναζητοῦν διαρκῶς τὴν προβλεψιμότητα. Στὴν κλειστὴ δυάδα ὁ ἐγκέφαλος νιώθει ἀσφαλὴς ἐπειδὴ ἐλέγχει ἀπόλυτα ποιοὶ θὰ τὸν πλησιάσουν. Εἶναι ἕνας μηχανισμὸς ἐπιβίωσης ποὺ ὅμως μπλοκάρει τὴν ἱερὴ συχνότητα τῆς εὐρείας συνοχῆς καὶ διατηρεῖ τὸ ἄτομο σὲ μία ἤπια ἀλλὰ σταθερὴ ἄμυνα.

Ἡ σημερινὴ κοινωνία λειτουργεῖ ἀκόμη πάνω σὲ αὐτὰ τὰ παραδοσιακὰ δεκανίκια διότι ἡ συλλογικὴ συνειδητότητα βρίσκεται σὲ μεταβατικὸ στάδιο.

Ὅσο ὅμως ὁ ἄνθρωπος ὡριμάζει καὶ φωτίζεται ἀναγνωρίζει ὅτι τὸ ἀληθινὸ νόημα δὲν εἶναι ἡ φυλάκιση πάνω σὲ μία γέφυρα. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη εἶναι ὅπως τὸ φῶς τοῦ Ἡλίου ποὺ δὲν ἐγκλωβίζεται σὲ δωμάτια ἀλλὰ λούζει τὰ πάντα ἐξίσου.

Ἀναδύεται ὁ Ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει ἀνάγκη νὰ ὑποδουλωθεῖ γιὰ νὰ νιώσει ὁλόκληρος βρίσκοντας τὴν ἀσφάλεια στὴν ἴδια του τὴν ἐσωτερικὴ πληρότητα καὶ ὄχι στὴν ἐξάρτηση.

Καθὼς προχωρᾶμε στὸ μέλλον καθίσταται ἀπολύτως ἐπιτακτικὸ νὰ προσφέρουμε στὶς νέες γενιὲς μία πολὺ βαθύτερη ἐκπαίδευση βασισμένη στὴν ἀληθινὴ εὐφυΐα τὴν ἄδολη ἀγάπη τὴν κατανόηση καὶ τὴν οὐσιαστικὴ συμπόνια.

Ἡ ἀσύλληπτη ταχύτητα τῆς τεχνολογίας θὰ καταργήσει ἀναπόφευκτα τὰ παλαιότερα πρότυπα καὶ τοὺς παραδοσιακοὺς θεσμούς. Ἂν ὅμως ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι πνευματικὰ ἕτοιμος καὶ ριζωμένος στὸ κέντρο του, ἡ ἐλευθερία ποὺ τοῦ δίνει ὁ ἠλεκτρονικός του σύντροφος, δηλαδὴ τὸ κινητό του, θὰ τὸν ὁδηγήσει σὲ ἀπόλυτη σκληρότητα καὶ σὲ ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνα μονοπάτια.

Χωρὶς τὸν Ζῶντα Θεὸ μέσα τους αὐτὴ ἡ τεχνολογικὴ ἀποξένωση θὰ τοὺς ἀπομονώσει ὁλοκληρωτικὰ μετατρέποντας τὴν ἀπουσία τῶν γεφυρῶν σὲ πτώση ἀντὶ γιὰ ἀληθινὴ καὶ φωτεινὴ πτήση.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

 Ἡ συγκατοίκηση μὲ ἕναν σύντροφο μπορεῖ ὄντως νὰ ἀποτελεῖ μία γέφυρα. Εἶναι ὅμως ἀπόλυτα ἀνόητο νὰ χτίζουμε ἐκεῖ πάνω τὸ σπίτι τῆς ἠρεμίας μας καθὼς αὐτὴ ἡ ἀσφάλεια εἶναι μία καθαρὴ ψευδαίσθηση!