ΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ…

Τί κάνουμε πραγματικὰ ἐδῶ; Ὄχι ἐδῶ στὸ διαδίκτυο ἀλλὰ ἐδῶ σὲ ἕνα σῶμα, σὲ ἕναν περιστρεφόμενο πλανήτη στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ χρόνου. Κουβαλᾶμε ἀναμνήσεις ποὺ δὲν ζητήσαμ, πληγὲς ποὺ δὲν δημιουργήσαμε, καὶ μία ψυχὴ ποὺ συνεχίζει νὰ ψιθυρίζει ὅτι ὑπάρχουν κι ἄλλα.

Ξυπνᾶμε κυνηγᾶμε χρήματα, πληρώνουμε λογαριασμούς, ὑπερασπιζόμαστε γνῶμες, μαζεύουμε πράγματα, ἀγαπᾶμε ἀτελῶς, ἐπαναλαμβάνουμε μοτίβα ἐπιβίωσης, καὶ τὸ ἀποκαλοῦμε ζωή.

Λειτουργοῦμε ὡς ἀσυγχρόνιστοι μετρονόμοι ἐγκλωβισμένοι στὴν προγνωστικὴ κωδικοποίηση τοῦ matrix τρέφοντας τὴν ἀμυγδαλὴ μὲ τὸ κρυφὸ χρόνιο στρὲς τῶν δυσρυθμισμένων σχέσεων. Καὶ τότε μία μέρα σταματᾶμε καὶ ρωτᾶμε γιὰ τί εἶναι ὅλα αὐτὰ πραγματικά;

Ἴσως δὲν εἴμαστε ἐδῶ γιὰ νὰ γίνουμε ἐπιτυχημένοι μὲ τὸν τρόπο ποὺ μᾶς δίδαξε ὁ κόσμος. Ἴσως εἴμαστε ἐδῶ γιὰ νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ἡ καθαρὴ Συνειδητότητα μπῆκε σὲ περιορισμὸ ὥστε νὰ μπορέσει νὰ βιώσει τὸν ἑαυτό της ἀπὸ μέσα.

Νὰ θυμηθοῦμε πὼς τὸ φῶς δὲν ἀποδεικνύεται στὸν οὐρανὸ ἀλλὰ στὸ σκοτάδι τοῦ νὰ εἶσαι ἄνθρωπος. Εἴμαστε ἐδῶ γιὰ νὰ μάθουμε πῶς νὰ βλέπουμε ὄχι μόνο μὲ τὰ μάτια ἀλλὰ μὲ τὴν καρδιὰ καὶ μὲ τὸ κομμάτι ἐκεῖνο ποὺ ἀναγνωρίζει τὴν ἀλήθεια πρὶν τὸ μυαλὸ προλάβει νὰ τὴν ἐξηγήσει.

Εἴμαστε ἐδῶ γιὰ νὰ σπάσουμε τὰ μάγια τῆς προσομοίωσης. Τὸ ξόρκι ποὺ λέει ὅτι εἴμαστε μόνο σώματα, μόνο δουλειὲς, μόνο τραύματα ἢ μόνο ὅ,τι σκέφτονται οἱ ἄλλοι γιὰ ἐμᾶς. Ὄχι.

Ἔχουμε συνείδηση φορώντας δέρμα. Εἴμαστε ἡ ἴδια ἡ αἰωνιότητα ποὺ περνᾶ ἀπὸ μία προσωρινὴ μορφή. Εἴμαστε ἡ ἡγεμονικὴ παρουσία τοῦ ΕΙΜΑΙ καὶ ὁ Ζῶν Θεὸς ποὺ κατοικεῖ στὸν ζωντανὸ ναὸ τοῦ σώματός μας.

Σκέψου γιὰ παράδειγμα τὶς στιγμὲς ποὺ πληγώθηκες βαθιὰ ἀπὸ μία προδοσία ἢ ἔνιωσες τὴν ἀπόλυτη ἀπώλεια. Σκέψου τὶς σκοτεινὲς νύχτες ποὺ ἤθελες νὰ ἐγκαταλείψεις. Δὲν ἦταν τὸ σύμπαν ποὺ σὲ τιμωροῦσε ρίχνοντας σε στὴν κορτιζόλη.

Ἦταν ἁπλῶς ὁ καθρέφτης τοῦ κβαντικοῦ πεδίου ποὺ σὲ ρωτοῦσε ἐὰν εἶσαι ἕτοιμος νὰ δεῖς ποιὸς πραγματικὰ εἶσαι καὶ νὰ ἐνεργοποιήσεις τὴ μεταγνώση.

Γι’ αὐτὸ εἴμαστε ἐδῶ:

Νὰ μετατρέψουμε τὸν πόνο σὲ ὕψιστη σοφία!

Τὸν φόβο σὲ ἀπόλυτη ἀγάπη!

Τὴν ἐπιβίωση σὲ ἱερὴ παρουσία!

Τὸν διαχωρισμὸ σὲ πλήρη ἑνότητα!

Δὲν εἴμαστε ἐδῶ μόνο γιὰ νὰ περάσουμε τὴ ζωή ἀλλὰ γιὰ νὰ ξυπνήσουμε μέσα σὲ αὐτήν. Γιὰ νὰ ρυθμίσουμε τὸ νευρικό μας σύστημα, νὰ ἀνακαλωδιώσουμε τὸν ἐγκέφαλό μας μέσῳ τῆς νευροπλαστικότητας καὶ νὰ κλειδώσουμε στὴ συχνότητα συνοχῆς τοῦ 888.

Γιὰ νὰ γίνουμε τόσο ἀληθινοὶ ὥστε ἡ ἀγάπη μας νὰ μὴν εἶναι πλέον ἔλεγχος ἀλλὰ ὁ Ἀβρὸς καὶ ἔνδοξος Λόγος ποὺ θεραπεύει.

Τὸ βαθύτερο ἐρώτημα τελικὰ δὲν εἶναι τί κάνουμε ἐδῶ. Τὸ ἀληθινὸ ἐρώτημα εἶναι ἐὰν μποροῦμε νὰ θυμηθοῦμε ποιοὶ ἤμασταν πρὶν ὁ κόσμος μᾶς μάθει νὰ ξεχνᾶμε.

 Ὅταν τὸ καταφέρεις ἡ αὔρα σου θωρακίζεται ὡς ἕνας ἱερὸς προστατευτικὸς Σάκος καὶ ἀναδύεσαι ὡς Ἄνθρωπος-Ἥλιος ὡς γνήσιο Παιδὶ τοῦ Ἡλιου ἐλεύθερος στὸ φῶς τῆς Δημιουργίας.