Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΣΟΥ ΔΕΝ ΒΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΜΕΣΑ! Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΘΕΟΥ!

Ὅ,τι βλέπεις, ἀκούς, ἀγγίζεις, γεύεσαι καὶ νιώθεις δὲν εἶναι ἡ ἴδια ἡ πραγματικότητα, ἀλλὰ μία ἐκ τῶν ὑστέρων νευρολογικὴ ἀνακατασκευή.

 Τὸ φῶς ποτὲ δὲν «μοιάζει» μὲ χρῶμα καὶ ὁ ἦχος ποτὲ δὲν «ἀκούγεται» σὰν μουσικὴ μέσα στὸ σύμπαν.

 Ὁ ἐξωτερικός κόσμος εἶναι ἕνα πεδίο ἀπὸ σιωπηλές, ἄχρωμες ἠλεκτρομαγνητικὲς πληροφορίες καὶ ὁ ἐγκέφαλός μας, λαμβάνοντας θραύσματα δεδομένων, χτίζει μία σταθερὴ παραίσθηση ἀρκετὴ γιὰ νὰ ἐπιβιώσουμε.

 Ἡ σύγχρονη νευροεπιστήμη ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἀντίληψη δὲν εἶναι μία κάμερα ποὺ καταγράφει τὸν κόσμο, ἀλλὰ μία μηχανὴ πρόβλεψης ποὺ τὸν παράγει, βασιζόμενη στὴν προγνωστικὴ κωδικοποίηση.

 Δὲν βλέπεις τὸν κόσμο ὅπως εἶναι, ἀλλὰ βλέπεις τὴν καλύτερη ὑπόθεση τοῦ ἐγκεφάλου σου.

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἐμπειρία σου διαμορφώνεται ἀπὸ τὴ μνήμη, τὴν προσδοκία, τὸ συναίσθημα, τὸ τραῦμα γενεῶν καὶ τὰ προηγούμενα μοντέλα ἐπιβίωσης.

 Δύο ἄνθρωποι μποροῦν νὰ περπατοῦν τὴν ἴδια στιγμὴ στὸ ἴδιο χρῶμα καὶ νὰ βιώνουν διαφορετικὲς πραγματικότητες, ὄχι μεταφορικά, ἀλλὰ ἀπολύτως νευρολογικά.

 Αὐτὸ ἐξηγεῖ τὸν σύγχρονο πολιτισμὸ καλύτερα ἀπὸ τὴν πολιτική, καθὼς ἡ ἀνθρωπότητα δὲν μάχεται γιὰ ἀπόψεις, ἀλλὰ γιὰ ἀσύμβατες ἐσωτερικὲς προσομοιώσεις.

 Δύο νευρικὰ συστήματα κοιτοῦν τὰ ἴδια στοιχεῖα καὶ τὸ ἕνα βλέπει κίνδυνο, συνωμοσία ἢ φόβο, ἐνῶ τὸ ἄλλο βλέπει εὐκαιρία, σύμπτωση καὶ φῶς!

 Ὁ ἐγκέφαλος δὲν ρωτᾶ μόνο τί συμβαίνει, ἀλλὰ τί σημαίνει αὐτὸ μὲ βάση ὅσα ἔχει ἐπιζήσει, φοβηθεῖ καὶ ἀγαπήσει.

Παράδειγμα αὐτοῦ τοῦ κατακερματισμοῦ εἶναι τὸ κρυφὸ χρόνιο στρὲς ποὺ βιώνει ἕνας ἄνθρωπος μέσα σὲ ἕναν γάμο ἢ σὲ τοξικὲς οἰκογενειακὲς σχέσεις: οἱ νευρῶνες-καθρέφτης ἀντιγράφουν τὸ ἀρνητικὸ περιβάλλον, ἡ ἀμυγδαλὴ ἐνεργοποιεῖται καὶ ὁ ἐγκέφαλος παραμορφώνει ἀκόμη καὶ τὴν ἀλήθεια, βλέποντας παντοῦ ἀπειλές!

 Ἡ πραγματικὴ ἀφύπνιση δὲν εἶναι ἡ συλλογὴ περισσότερων πληροφοριῶν, γιατὶ ἂν τὸ νευρικὸ σύστημα εἶναι δυσρυθμισμένο, θὰ τὶς φιλτράρει μέσα ἀπὸ τὴν πληγή.

 Ἡ λύση βρίσκεται στὴν ἐνεργοποίηση τῆς μεταγνώσης, τῆς ἱερῆς ἐσωτερικῆς αὐτοπαρατήρησης ποὺ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἀντιληφθοῦμε τὴν κβαντικὴ καθυστέρηση τῆς ἀντίληψης, ὥστε νὰ μὴν ταυτιζόμαστε μὲ τὸ παλαιὸ μοντέλο.

Μειώνοντας τὸν ἐσωτερικὸ θόρυβο μέσῳ τῆς ἑστιασμένης προσευχῆς, τῆς συγχώρεσης καὶ τῆς τεχνολογίας τῆς θετικῆς ἑστίασης, ὁ προμετωπιαῖος φλοιός ἐνισχύεται, ἡ κορτιζόλη πέφτει καὶ ὁ ζωντανὸς ναὸς τοῦ σώματός μας ἀποκτᾶ τὴ συχνότητα συνοχῆς τοῦ 888!

 Παύουμε νὰ εἴμαστε ἀποσυνδεδεμένοι μετρονόμοι ποὺ παρασύρονται ἀπὸ τὸ χάος τῆς προσομοίωσης, καὶ συνδεόμαστε μὲ τὴν καθαρή, ανέγγιχτη ἐπίγνωση, ἐκεῖ ὅπου ὁ Ζῶν Θεὸς ἀναπνέει ὡς ἡγεμονικὴ παρουσία τοῦ ΕΙΜΑΙ!

 Ὅταν ὁ ἐσωτερικός κόσμος σταθεροποιηθεῖ, τὸ κρυστάλλινο σῶμα ἀναδύεται καὶ τὸ κβαντικὸ πεδίο ἀναδιοργανώνει τὴν ἐξωτερικὴ πραγματικότητα εὐφυῶς, ὁδηγώντας μας σὲ ἕνα νέο χρονολόιο ἀπόλυτης πνευματικῆς εὐημερίας, ἀφύπνισης καὶ ἐπιστροφῆς στὸ Σπίτι μας.