Φοίβος Πιομπίνος

Αναρωτιέμαι συχνά πώς μπορούμε να λέμε ότι είναι αδρανής η ύλη, πώς μπορούμε να μιλάμε για νεκρή ύλη, όταν ολόκληρη η Δημιουργία πάλλεται από ζωή; Γιατί τι άλλο από όψεις της παρουσίας της Ζωής στο υλικό επίπεδο δεν είναι οι παντοειδείς μορφολογικές αλλαγές της ύλης, οι γεωλογικές μεταβολές που σημειώνονται στη φύση, όπως π.χ. η εξαφάνιση ολόκληρων ηπείρων και η εμφάνιση νέων, η ηφαιστειακή δραστηριότητα, η δραστηριότητα του υγρού στοιχείου, […]

Τα ρήματα που λήγουν σε –ίζω γράφονται μες –ι- (αρχίζω, βαδίζω, γυρίζω, διορίζω, ερίζω, ζαλίζω, ηρεμίζω, θερίζω, ιριδίζω, καπνίζω, λαμπυρίζω, μουρμουρίζω, νοτίζω, ξαφρίζω, ονειδίζω, ποτίζω, ρυθμίζω, σατιρίζω, χωρίζω κ.ά.). Εξαιρούνται και γράφονται με –ει-, -οι-, -υ- και –η- τα ρήματα: δανείζω (<δάνειο), αθροίζω, δακρύζω (<δάκρυ), αναβρύζω/αναβλύζω (<βρύω)· τα αρχαία ηχομιμητικά με –υ- που αποτελούν εκφραστικούς σχηματισμούς: γογγύζω, (υπο)τονθορύζω (=μουρμουρίζω), κελαρύζω, ολολύζω (=θρηνώ γοερά)· κατακλύζω, σφύζω, πήζω, πρήζω, μπήζω, χρήζει. Προκειμένου […]

Μια άλλη από τις χώρες της αλεξανδρινής εποχής, για την οποία γίνεται λόγος στην εξιστόρηση της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ήταν η Αραχωσία. Η Αραχωσία ήταν σατραπεία της Περσικής αυτοκρατορίας (με την ονομασία Χρβουτ), η οποία πέρασε στην εξουσία των Μακεδόνων. Ο κύριος ποταμός της χώρας αυτής ονομαζόταν Αραχωτός. Η γεωγραφική της τοποθεσία αντιστοιχεί στο σημερινό Αφγανιστάν, περίπου στην περιοχή του σημερινού Χελμάντ. Η Αλεξάνδρεια της Αραχωσίας, που ιδρύθηκε το […]

Μία άλλη από  τις χώρες, οι οποίες αναφέρονται στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είναι η Γεδρωσία. Αυτή εκτεινόταν μεταξύ της Ινδοσκυθίας προς Α., της Καρμανίας προς τα Δ., της Δραγγιανής και της Αραχωσίας προς Β. και της Ερυθράς θάλασσας προς Ν. Αντιστοιχούσε προς το σημερινό χανάτο Βελουτχιστάν, ήταν άγονη και παρήγε μόνο αρώματα, ιδίως νάρδο και σμύρνα και ελάχιστους καρπούς, ενώ οι κάτοικοι των παραλίων ζούσαν από την ψαρική. Την […]

Ο κούρος της Μήλου, που φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Αθηνών, είναι ο μοναδικός, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, που δεν απεικονίζει έναν νεαρό άντρα, πάνω στην ακμή της ηλικίας του, εκεί γύρω στα είκοσι δύο του, ως συνήθως, χρόνια, αλλά έναν λυγερό δεκαπεντάχρονο, το πολύ δεκαεξάχρονο, νεανίσκο στην πρώιμη εφηβεία του. Το μακρουλό κεφάλι του προβάλλει μπρος από ένα παραπέτασμα μακριών, βοστρυχωτών πλοκαμιών που πέφτουν ως τις […]

Η φθορά, η αποσύνθεση, η διάλυση, ο θάνατος, τα όρια, όλα αυτά αποτελούν συνθήκες του κόσμου της ύλης, μέσα στον οποίο ζούμε πρόσκαιρα μέχρις ότου αλλάξουμε επίπεδο. Τα πάντα, λοιπόν, έχουν τα όριά τους μέσα σ΄αυτόν τον πεπερασμένο κόσμο. Κι εγώ τότε πώς να ξεπεράσω τα καταπιεστικά όρια του επιπέδου τούτου; Μόνο με την υπέρβαση του ίδιου του εαυτού μου, πρώτου και καλύτερου· άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Ο θάνατος γίνεται […]